ConchitaHome

Czego to człowiek nie wymyśli?

2012-01-27T14:33:00.001+01:00

Winna Wam jestem wyjaśnienie za tak długą nieobecność. Jest one proste: Byłam w szoku! A poważnie to próbowałam przystosować się do nowej sytuacji a mianowicie wkrótce mającej się powiększyć rodziny

Proces przystosowywania był wieloetapowy.

Etap 1. Samoakceptacja i rozwój osobisty. W pierwszym momencie postanowiłam zrobić wszystko to na co brakowało mi czasu, o czym marzyłam. Uważałam, że jeśli teraz tego nie zrobię, to już długo, nie będę mogła sobie na to pozwolić. Zapisałam się na kurs projektowania wnętrz. Pod koniec roku miałam już dyplom w ręku.

W między czasie odwiedziłam też Łódź design festiwal z którego przywiozłam masę inspiracji i pomysłów do zgłębienia.

Oczywiście mimo, że była pisana na bieżąco relacja nie została umieszczona na blogu. Teraz to musztarda po obiedzie. Powiem tylko, że nie mniejsze wrażenie niż sama wystawa zrobiły na mnie same wnętrza i bryła budynku w którym były eksponowane.

Etap 1 – nie zakończony. Brak prawa jazdy!

Etap 2. Wicie gniazdka, czyli nieprzespane noce i głowa boląca od nadmiaru pomysłów. Ten etap przyszedł mi wyjątkowo łatwo. Zainspirowana pomysłami z kursu oraz długo odkładanymi inwestycjami postanowiłam przystosować nasze mieszkanko do zwiększonej ilości domowników. Główny obszar działania: salon. Był on dotąd całkowicie nijaki i nieprzystosowany do wypoczynku. Białe ściany. Stół z krzesłami. Brak kanapy/narożnika. Brak miejsca do przyjmowania gości. Bak charakteru. Wstyd się przyznać, że dotąd odkładałam jego organizację skoro tak interesuję się wystrojem wnętrz innych. Ale jak to się mówi: szewc bez butów chodzi. Nowy potomek zmobilizował nas do zmian...dotąd centrum domowego ogniska znajdowała się w sypialni...tam tez mieliśmy telewizor, i tam korzystaliśmy z laptopów. Wyobraźcie sobie sen w pomieszczeniu w którym przez kilka godzin działały jednoczenie dwa laptopy i telewizor...niewielkim pomieszczeniu. To trzeba było to zmienić skoro w miejscu telewizora miało stanąć łóżeczko. Telewizor wyleciał do salonu.

Pod koniec roku dostaliśmy niespodziewany prezent na Święta a mianowicie długo wyczekiwany komplet wypoczynkowy pojawił się w sklepie w wymarzonym kolorze i w niezwykle atrakcyjnej cenie.

Z tym kompletem relaksacyjnym wiąże się pewna historia. Pierwszy raz zobaczyłam go w kwietniu/ maju 2011 gdy pojechałam do centrum Jupiter. Był w kolorze ciemnego brązu (prawie czarny) a mimo wszystko się nad nim zastanawialiśmy. Miałam już nawet zmienić koncepcję salonu, jego kolorystykę, ale okazało się, że jeden z foteli jest uszkodzony (nie rozkłada się). Pamiętam, że było to zaraz przed weekendem majowym i panowie sprzedający te meble mieli zapytać się czy istnieje możliwość sprowadzenia części z Krakowa. Potem sprawa się rozmyła bo ani my do nich ani oni do nas się nie odezwali.

Nadal szukaliśmy czegoś do siedzenia do salonu. Chcieliśmy żeby pasowało do naszej koncepcji domu, niekoniecznie nowoczesnego, z różnymi sentymentalnymi elementami, gdzieniegdzie retro. Powiem tylko na marginesie, że znalezienie czegoś co jednocześnie jest ładne, nie nowoczesne i w rozsądnej cenie jest naprawdę dużym wyzwaniem.

Drugie spotkanie z tymi meblami mieliśmy latem tego roku, gdy z bratową wybrałyśmy się znów do centrum Jupiter, tym razem w celu zamówienia przez nią mebli Vox. Ona w zaawansowanej ciąży a ja w ciąży nieujawnionej nikomu

Usiadła na fotelu, wyciągnęła nogi i zawyrokowała: “idealny do karmienia”. I to chyba przekonało mnie do tego, żeby zrezygnować z wszelkich narożników nawet najbardziej wygodnych. Problemem był kolor. Właśnie taki jak na zdjęciu. Nie do końca wpasowujący się w moje gusta. Tego samego dnia po pracy pojechał je zobaczyć mój mąż, ale gdy wrócił dzień później z pieniążkami, mebli już nie było. Pozostał niedosyt. Byliśmy jednak w stałym kontakcie z ich sprzedawcami.

I wreszcie 14 grudnia ok 14 zadzwonili do mojego męża, że w bardzo atrakcyjnej cenie zostały sprowadzone 3 komplety, w tym jeden w naszym wymarzonym, jasnym kolorze. Gnałam tam jak na złamanie karku z drugiego końca miasta. Na ostatniej prostej, mimo, że mi brzuszek ciążył nawet podbiegałam. Opłaciło się bo dotarłam do sklepu najszybciej (oprócz nas było zawiadomionych jeszcze 3 osoby czekające na takie komplety, które też już jechały do sklepu). Wyobraźcie sobie komizm sytuacji: zdyszana, spocona z brzuszkiem, dopadły mnie hormony i jak je zobaczyłam nieźle się wzruszyłam. Sprzedawców wmurowało, ale zaraz zaczęła się akcja ratunkowa Buzie nieco im się pozamykały, gdy wyjaśniłam, że to przez hormony a poza tym tyle na nie czekałam. I oto dostaliśmy na Święta nieoczekiwany prezent od losu.

Etap 2 – nie zakończony. Brak szafki stojącej pod telewizorem! Obecnie w realizacji u stolarza. Stolika kawowego. Lampy stojącej.

Etap 3. Wyprawka i szaleństwo zakupowe. Wprawdzie etap drugi i trzeci wzajemnie się przenikały, bo zakupy związane z wystrojem mieszkania często wiązały się z zakupem masakrycznej ilości ubranek i gadżetów dla dziecka. To że, jestem zakupoholiczką wiem nie od dziś, ale patrząc na to co się ze mną działo można się było przerazić! Tak będąc samokrytycznym: zdrowy rozsądek mnie opuścił. Ale teraz już się trochę opanowałam, a za każdym razem, gdy widzę dziecięce ubranka mówię sobie: “mam już wszystko, jestem przygotowana” i mogę się jedynie skusić na jakieś cudeńko lub mega okazję. Coś w tym jest, że przyjście na świat pierwszego dziecka często wywołuje spustoszenie w umysłach matek i nie mogą one się powstrzymać aby nie zapewnić potomkowi tego co najlepsze. Efekt debet na koncie i ogromne wyrzuty sumienia. A strategiczne zakupy jak np. łóżeczko nadal przed nami.

Dużo też czytałam blogów i opinii zamieszczanych na forach dotyczących macierzyństwa i tak oto trafiłam w dwa miejsca, które sprawiły że zapałałam miłością do pieluszek wielorazowych. Pierwsze miejsce to forum: http://chusty.info na którym tutaj mamy pieluszkujące pokazują swoje skarby. Z kolei na bazarku pieluszkowym można zaopatrzyć się w śliczne pieluszki. Drugim miejscem jest blog Madzi http://pieluszkomania.blogspot.com/, która pokazała mi, że nie muszę wydawać na pieluszki fortuny a mogę je zrobić sama. Zanim urodziła śliczną córeczkę wymieniałyśmy się mailami w których spokojnie tłumaczyła mi w co muszę się zaopatrzyć, aby uszyć swoją pierwszą pieluszkę. Od słowa do słowa powoli przekonywała mnie do pieluszkowania wielorazowego. Przyznam się szczerze, że nadal ten pomysł wywołuje uśmiechy na twarzach pozostałych członków rodziny. Zobaczymy jak będzie. Warto spróbować.

Na razie w wielkich bólach uszyłam dwie pieluszki. Jedna to najprostsza formowanka (czyli jak mówi mój mąż sraluch) służąca jako wkład chłonny do otulacza.

Druga to właśnie otulacz. Uszyty z dwóch polarków a w środku warstwy wodoodpornej ma za zadanie zatrzymać wszystko co przepuści formowanka. Nie sugerujcie się rozmiarami bo otulacz zrobiłam w rozmiarze S a formowankę w L.

Etap 3 – nie zakończony. Brak łóżeczka, wanienki, przewijaka.

Tyle u mnie. Mam nadzieję , że wreszcie wprowadzę jakąś systematyczność w pisaniu w końcu na brak czasu nie powinnam narzekać. Ale to tak się mówi. Wierzcie mi, tyle rzeczy sobie obiecywałam, że zrobię “jak już będę w ciąży” a prawda jest taka, że ciągle gdzieś gonię.

Pozdrawiam wszystkich, których choć trochę ucieszy fakt, że znów piszę.

Serce domu jest w kuchni

2011-08-16T21:01:00.001+02:00

Ostatnio przeglądając zagraniczne magazyny wnętrzarskie doszperałam się artykułu o trendach wnętrzarskich na 2011 rok. Motto brzmiało : kuchnia jest oficjalnie nowym sercem domu (“the kitchen is officially the new heart of home”). Artykuł pokazywał przegląd gadżetów przeznaczonych do kuchni, pozwalających nam poczuć że żyjemy zgodnie z najnowszymi trendami. I pośród tych gadżetów natrafiłam na przedmiot a właściwie urządzenie, które sprawiło, że się zatrzymałam i zaczęłam zastanawiać. Chodzi mi o “machinerię” nazwaną R2B2!

Jest to sprzęt przedziwny i spowodował lawinę pytań w mojej głowie. Dla kogo został zaprojektowany? Czy ma jedynie ładnie wyglądać i sprawiać, że mamy nowoczesną kuchnię, czy też ma być funkcjonalny? Postanowiłam dla własnego spokoju ducha zgłębić temat.

Ideą tego wynalazku jest jednoczesne oszczędnie prądu jak i walka z otyłością. Urządzenie zaprojektował Christoph Thetard. Wyposażył je w mikser, blender, ubijak, młynek do kawy i inne sprzęty. W szafce z boku ukryte są różne końcówki pasujące do miksera. Podczas kręcenia 400 obrotów odpowiada 350 watów na minutę.

Dla kogo jest przeznaczone R2B2? (ocena subiektywna): 1) dla osób, które mało gotują za to cenią posiadanie rzeczy nietuzinkowych, modnych, ceniących bardziej wygląd przedmiotu niż jego przydatność; 2) dla osób ogarniętych manią ekologiczności, które ogrzewają dom za pomocą baterii słonecznych a prąd czerpią z energii wiatru, przestrzegają zasad recyklingu i mieszkają w eko domu; 3) dla osób, które już przed przygotowywaniem posiłku zastanawiają się ile będzie miał kalorii; osoby te mogą bez wyrzutów sumienia zasiąść do przygotowanej przez siebie potrawy, bo chcąc ją przygotować używały pedała do wytwarzania prądu, przez co spaliły masę kalorii

Czy to oznacza nowy trend? Jak się będzie nazywał?

Właściwie od zawsze towarzyszył na pęd za nowinkami technicznymi pozwalającymi poczuć nam, że życie staje się prostsze. Pościg za urządzeniami co raz mniejszymi, co raz bardziej funkcjonalnymi. A tu nagle powstaje wcale nie najmniejsza, wcale nie najnowocześniejsza, szafka napędzana siłą naszych mięśni, kojarząca się z należącą do naszych babć maszyną Singera.

Jako motyw przewodni kołacze mi się w głowie tekst piosenki Edyty Bartosiewicz “Zegar”:

..Gdy do przodu zegar rwie
Ty ustaw się na nie i cała wstecz!..

... Gdy do przodu zegar rwie
Napieraj mocno i cała wstecz!
Nie nie zgadzaj się by on
Dyktował każdy krok
Więc cała wstecz...

Źródło:

Wietnam 2011

2011-07-11T13:03:00.001+02:00

W tym roku w w ramach wakacyjnych wojaży trafiliśmy do Wietnamu. Kraj ten jeszcze nie jest zbyt popularny w Polsce jako miejsce wakacyjnych wypraw. Zdecydowanie bardziej pożądanymi kierunkami są Tajlandia czy Malezja. A szkoda, bo od ponad roku można się tam wybrać bezpośrednio z Warszawy. Bilet na samolot Lotu Warszawa – Hanoi można co jakiś czas kupić po bardzo atrakcyjnych cenach. A jaki jest sam Wietnam? Przez to że nie spodziewaliśmy się po nim za wiele byliśmy bardzo ale to bardzo mile zaskoczeni.

Zatoka Ha Long

Dzięki temu, że mieliśmy porównanie z odwiedzoną w zeszłym roku Tajlandią, która jest wszędzie reklamowana a w naszej świadomości kojarzy się z rajskimi plażami, relaksującymi tajskimi masażami i pyszną azjatycką kuchnią w najlepszym wydaniu, mogliśmy docenić wszelkie atuty Wietnamu. A jest co doceniać. Pomimo, że czas nam nie pozwolił dotrzeć tak, gdzie planowaliśmy a mianowicie rajską wyspę Phu Quoc, to wróciliśmy zachwyceni. Plażowaliśmy na wybrzeżu w Wietnamu w Nha Trang oraz na Ha Long. I choć plaże nie są tak czyste jak na wyspach Tajlandii to i tak byliśmy zachwyceni. Za wypoczynek zapłaciliśmy dwa razy mniej niż w Bangkoku (25$). Za czysty, dwuosobowy pokój z TV, klimatyzacją, łazienką, oknem i dwoma łóżkami płaciliśmy 15$ za noc. Za pokój bez okna 12$. Natomiast w mniejszych pensjonatach możemy zatrzymać się za 8$. Zastanówcie się, gdzie w Polsce nad morzem możecie zatrzymać się za 22zł za noc?

W drodze do Hoi An/ marmurowa góra

Piękne Wietnamki. Dla mnie one są piękne, egzotyczne a ja jestem dla nich. Często spoglądamy na siebie zdziwione, dotykamy włosów, podziwiamy. Wielokrotnie byłam nazywana tam piękną...hehehe...gdyż jestem szczupła i wysoka...a im biały kojarzy się z grubością. Często odwiedzani są przez Australijczyków którzy nie zawsze są szczupli. Tak czy siak...zasłużenie czy nie ...można się dowartościować.

Co przywiozłam z Wietnamu? Wielkie zamiłowanie do kawy :) Kawę lubiłam od zawsze, ale z braku czasu była to robiona na szybko “kawa” rozpuszczalna. Czyli właściwie nie kawa. Już od pierwszego dnia pobytu w Wietnamie, podczas śniadania zakochałam się w kawie zrobionej po wietnamsku. Na stole postawiona została przede mną szklanka a na niej dziwnie wyglądające urządzenie. Okazało się, że był to specjalny zaparzacz. Kawa podana została z mlekiem skondensowanym, którego nigdy nie używałam do kawy, bo za nim nie przepadałam (jak to się dzieje, że z wiekiem aż tak zmienia nam się smak?). Zaraz po śniadaniu wypytałam się, gdzie można taką kupić. Poświęciłam 3h na poszukiwanie odpowiedniego sklepu z kawą...było to wyjątkowo trudne, gdyż w większości przypadków posługiwałam się na migi.. uwierzcie mi, że wyjaśnienie w ten sposób, że chodzi mi o kawę w ziarnach wcale nie było takie proste. W końcu w jednym małym sklepiku spożywczym sprzedawczyni połączyła się telefonicznie z osobą, która mówiła względnie dobrze po angielsku...w efekcie wielokrotnego przetłumaczenia moich słów opuściłam ten sklep trzymając w ręce kartkę z adresem miejsca gdzie można kupić kawę w ziarnach. Nie chcąc więcej błądzić dałam się tam zawieść rikszą. W sumie przywiozłam prawie 2kg kawy z czego część sprezentowałam rodzinie. Przy okazji zakupu “zaparzacza” o którym wspominałam miałam okazję odwiedzić ich supermarket. Tuż przy wejsćiu musieliśmy zostawić wszystkie torby oi plecaki, tka więc do środka weszliśmy jedynie z portfelem w ręku. Ponieważ zostawiliśmy te rzeczy na specjalnie wydzielonych półkach cały czas obawialiśmy się że stracimy nasze aparaty fotograficzne, telefony komórkowe czy inne cenne rzeczy. “Zaparzacz” kosztował ok 2zł. Kupiliśmy dwa - jeden lepszy ze stali a jeden gorszy z aluminium. Wygląda on tak:

Można go kupić na allegro tutaj.

Po powrocie z wakacji dobry tydzień prób i błędów, zajęło mi nauczenie się parzenia kawy na sposób wietnamski. Zaczęłam od zakupu mleka skondensowanego, słodzonego w puszce. Potem kupiłam młynek, bo jak wspominałam kupiłam kawę w ziarnach. Sposób robienia kawy.:

do szklanki wlewam na dno wlewam 5mm warstwę mleka skondensowanego
nakładam na szklankę nakładkę z dziurkami, która wygląda jak spodek
potem nakładam na nią pasujący do niej pojemniczek
wsypuję ok 3 łyżeczki kawy
dokładnie ubijam, przekręcając w prawo i lewo praską
na dobrze dociśniętą praskę wlewam ok 20ml wody (czyli tyle żeby równomiernie zmoczyć całą powierzchnię zajmowaną przez kawę) – woda nie powinna być wrząca
Po ok minucie wlewamy do zaparzacza resztę wody – pamiętajcie żeby nie była wrząca
nakładamy na zaparzacz przykrywkę. Jeśli filtracja trwa ok 5min to mamy pewność, że dobrze zaparzyliśmy kawę

Początkowo ponieważ nie ubijałam wystarczająco kawy...moja filtracja trwała 20sek, bo woda błyskawicznie przelatywała przez kawę. Była to lura. Właściwie zaparzoną kawę poznamy po tym że jak wymieszamy ją z mlekiem mamy wrażenie, że jest gęsta.

Kuchnia jest wietnamska jest bardziej różnorodna niż tajska. Ale o tym następnym razem... (obiecuję też słówko o architekturze...)

Przytulna lampa

2011-05-15T12:18:00.001+02:00

Matt Lamp

Naprawdę przytulna, bo sznur ukryty jest w miękkiej dzianinie. Na tle surowej, postarzonej ściany sprawdza się znakomicie. Wprowadza w tej przemysłowej sypialni odrobinę ciepła.

Źródło

Jest bardzo uniwersalna. Można zawiesić ją zarówno nad stołem jak i w sypialni. Energooszczędne żarówki pokryte są silikonem przez co lampa jest całkowicie bezpieczna i chłodna w dotyku. Za projekt lampy odpowiedzialne jest niemieckie studio projektowe LLOV LLOT.

Lampa dostępna jest w wielu kolorach. Projekty LLOV prezentowane są cyklicznie na targach meblowych w Mediolanie.

Mi oczywiście musiało się coś skojarzyć...często te skojarzenia są dziwaczne. Przekonacie się niedługo jak opiszę Wam jak niemal skompromitowałam się w pracy dokonując niebywałego odkrycia. Post jest już w przygotowaniu i ukaże się niebawem.

Co do skojarzenia...to lampa skojarzyła mi się z pewną torebką pokazaną w filmie “Moja macocha jest kosmitką” (My Stepmother is an Alien) z 1988. Kto widział ten wie o co chodzi.

Wełniak

2011-05-11T09:04:00.001+02:00

Ostatnio przy okazji tematyki jaką zgłębiam, czyli loftów i wszystkiego co związane ze stylem poindustrialnym, zwracam uwagę na elementy nowoczesnego wystroju, które idealnie pasowały by do tego typu wnętrz.

Tak się akurat złożyło, że czekając w sklepie na zrealizowanie zamówienia, poszperałam trochę w kąciku z gazetami. Tam w jednej z nich pokazane były prace młodych projektantów, a w tym Katarzyny Hofman. Strasznie spodobał mi się jej projekt czyli Wełniak. Katarzyna Hofman jest absolwentką Poznańskiej ASP a jej projekt powstał w III Pracowni Projektowania Mebla dr Mateusza Wróblewskiego na Wydziale Architektury i Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu.

Źródło

Tak pani Kasia opowiada o powstaniu Wełniaka

“Pragnę wyjść na przeciw potrzebie człowieka - użytkownika, który szuka spokoju i poczucia bezpieczeństwa. Chciałabym dać mu możliwość „zdrowego” wypoczynku w bliskiej mu materii. Odpowiedzią ma być mebel, idealnie współgrający z użytkownikiem, pozwalający się wyciszyć i zapewniający uczucie komfortu.
Ponieważ o charakterze i sile wyrazu obiektu ma decydować jego czysta forma, struktura i materiał, środkiem do osiągnięcia takiego rezultatu jest wykorzystanie i potraktowanie wełny oraz tradycyjnych technik rękodzielniczych w nowy sposób. Chcę żeby mebel kojarzył się z jednej strony ze spokojem, ciepłem, wygodą, ale także - co bardzo istotne - z ekologią i pewnością, że materiał nie został wytworzony kosztem środowiska naturalnego."

Mamy ekologię, mamy nowoczesny design...uważam, że mebel idealnie pasuje do loftów.

Lofty III – ocalić od zapomnienia – Warszawa

2011-05-10T10:52:00.000+02:00

Nie przez wszystkich lubiana, wręcz częściej nielubiana, niż lubiana, nasza stolica. Czy i tu kryją się jakieś perełki architektury poindustrialnej? Przekonajmy się.

WARSZAWA

Warszawa niebawem dogoni konkurencję i już niedługo w sercu miasta będzie można zamieszkać w adoptowanych wnętrzach poprzemysłowych. Szykują się trzy duże inwestycje. Na pierwszy ogień mają pójść budynki Polskich Zakładów Optycznych przy ulicy Grochowskiej, następnie elektrownia na Powiślu i zakład Polleny przy ulicy Szwedzkiej.

Lofty przy Szwedzkiej

Hiszpańska firma Restaura, specjalizująca się w rewitalizacji starych kamienic kupiła 4,3 ha gruntu z pofabrycznymi budynkami z XIX-wiecznej fabryki żelaza (po wojnie Pollena). Podobnie jak inne powstające w kraju inwestycje w stylu poindustrialnym, także ten projekt ma zaspokoić on zapotrzebowanie na unikalne i nieco ekstrawaganckie mieszkania w modnej okolicy. Praga jako dzielnica staje się od niedawna kulturalną enklawą Warszawy.

Obok dawnej fabryki kosmetyków jest 5,5ha gruntu po dawnej stalowni, który wciąż czeka na właściciela. Stalownia i zbrojownia powstała w 1878 roku. Zbudowano ją w stylu stylizowanym na średniowieczny. Najbardziej okazałym obiektem na terenie 5,5ha, który przetrwał do dnia dzisiejszego, jest bez wątpienia hala głównego kompleksu.

Głównym projektantem kompleksu budynków na terenie dawnej fabryki Pollena jest pracownia architektoniczna Grupa 5. Niestety w związku z budową drugiej linii metra prace przy rewitalizacji obiektów przy ulicy Szwedzkiej niezwykle się ślimaczą. Ratusz co i rusz utrudnia deweloperowi prace nad adaptacją budynków.

Popatrzcie jak to będzie wyglądało:

Projekt loftów przy ulicy Szwedzkiej wpisuje się w program Rewitalizacji Pragi Północ, dzielnicy gdzie zachowało się najwięcej historycznej zabudowy Warszawy. Oprócz chęci uratowania kawałka przepięknej architektury, rewitalizacja dawnej fabryki kosmetyków ma też wymiar społeczny. Ze względu na lokalizację (tuż obok ma powstać przystanek drugiej linii metra) stanie się jakoby wizytówką dzielnicy. Inwestorom, jak i radnym zależy na zmianie wizerunku dzielnicy i tego typu projekty mają się do tego przyczynić.

Projekt zakłada likwidację ruchu kołowego na terenie osiedla. Samochody będą parkować na terenie wielopoziomowych garażów podziemnych.

Przestrzenie pomiędzy budynkami będą wypełniać ciągi piesze, skwery, zieleńce, place zabaw oraz wysokiej jakości przestrzeń publiczna.

Pozostaje nam czekać na efekty tego projektu i mieć nadzieję że nie będzie to kolejna niezrealizowana inwestycja.

PZO – Grochowska

Na terenie dawnych zakładów optycznych, które powstały w 1921 roku, w pofabrycznych budynkach od strony ulicy Grochowskiej i w głębi posesji, ma powstać 57 loftów. Jednak inwestor, West Dewelopment, nie wyklucza, że wybuduje tylko powierzchnie biurowe. Szacowany koszt inwestycji to ok 50 mln złotych. Lokalizacja dla biur wydaje się znakomita, bo tramwajem z ulicy Grochowskiej dojazd do centrum trwa kilkanaście minut.

Budynki PZO odkrył dla loftów znany architekt Stanisław Fiszer, działający w Paryżu i Warszawie. Zachwycił się zwłaszcza żelbetową konstrukcją i przeszklonymi ścianami wzniesionego tuż przed wojną gmachu frontowego. Razem z grupą młodych projektantów stworzył plany adaptacji opustoszałych hal. W międzyczasie jednak zmienił się inwestor, a projekt zlecono nowym architektom ze znacznie mniej renomowanej warszawskiej pracowni Pro Arte.

Trudno przewidzieć jak skończą się plany rewitalizacji tych dawnych zakładów, zważając na fakt, że już raz zmienił się inwestor a projekt miał być zrealizowany do końca 2009 roku.

Być może kością niezgody jest budynek z 1938 roku z łazienkami na korytarzu na którego wyburzenie nie chce wyrazić zgody konserwator zabytków.

Jak to będzie wyglądać? Oto mała próbka:

Co tu się dzieje?

Powstał tu Projekt Praga – trzyletnia inicjatywa stowarzyszenia Artanimacje, w ramach której powstało wiele projektów kulturalnych mających na celu rewitalizację dawnej Fabryki PZO przy ul: Grochowskiej 316/320 i jej okolic.

Od 2006 roku powstały min:

Fabryka Snów 2006

WYŚWIETL POKAZ SLAJDÓW

POBIERZ WSZYSTKIE

Magazyn przedmiotów 2006

WYŚWIETL POKAZ SLAJDÓW

POBIERZ WSZYSTKIE

pustostanborysgodunovpancernikpotiomkin i pies from Die schöne rote Rose on Vimeo.

Ha. Obejrzałam film i przypomniałam sobie. Kiedyś, w pewne wakacje, jako studentka studiów dziennych, niepracująca, potrzebowałam w trybie pilnym znaleźć pieniądze na letni wypoczynek. Ponieważ w zeszłe lato pracowałam w ekskluzywnej japońskiej restauracji przy ulicy Foksal (która notabene rok później zbankrutowała), próbowałam wykorzystać swoje doświadczenie i szukałam pracy właśnie w tym typie lokali. Tak się złożyło, że otwierała się nowa i jej właściciel zaprosił mnie na spotkanie. A gdzie się mieściło jego biuro? Właśnie w PZO. Z pobytu tam przypominam sobie, że lokale opanowane były głownie przez biznesmenów pochodzenia wietnamskiego zajmujących się handlem odzieżą. Mój rozmówca też był Wietnamczykiem, a z pracy u niego nic nie wyszło.

Wydaje mi się, że jeszcze trochę poczekamy zanim przy ulicy Grochowskiej powstaną lofty i apartamenty.

co jeszcze na Pradze...

Jak wynika z zebranych materiałów w ostatnich latach można dostrzec boom na Pragę. Powstają nowe inwestycje mające na celu uratowanie starych zabytkowych obiektów. Każdy taki pomysł niezmiernie cieszy i napawa nadzieją, że stare poindustrialne budynki odzyskają dawny blask. Oby jak najwięcej było inwestorów, którzy wykażą się wrażliwością na piękno i sercem do zabytków. Oczywiście to wersja mocno przekoloryzowana, bo wszyscy wiemy, że inwestora przed wyburzeniem starego budynku nie powstrzymuje dbanie o piękno a jedynie prawo go chroniące. Nie zawsze jednak prawo zdoła zadziałać na czas. Wystarczy przytoczyć tutaj historię starej parowozowni, zabytku z 1862roku zniszczonego w bestialski sposób pod koniec 2010roku. Nikt kto mieszka na Pradze nie może wybaczyć sobie, że doszło do tego typu aktu. Urzędnicy bez konsultacji z konserwatorem zabytków wydali zgodę na jej wyburzenie. Bezduszny inwestor nie wahał się ani chwili. Konserwator, oraz obrońcy zabytków zareagowali zbyt późno. Porażka, wstyd i ogromny smutek, że coś tak pięknego i unikatowego zostało zrównane z ziemią.

Kolejną nie do końca podobającą mi się rewitalizacją na Pradze jest inwestycja Kijowska. Dotyczy ona zabudowy kwartału ulic Kijowskiej, Wieczorkiewicza, Brzeskiej i Markowskiej pod kompleks trzech budynków przeznaczonych na cele biurowo-usługowe oraz mieszkaniowe. Inwestycja ta składać się będzie z dwóch etapów. Po pierwsze rewitalizacja kamienicy z 1873 roku przy ulicy Kijowskiej 5. Uwzględniając zalecenia konserwatora zabytków inwestor prowadzi obecnie prace w celu odrestaurowania bryły i elewacji kamienicy. Stare mury zewnętrzne, poziomy układ elewacji, jak również ciągłość gzymsu koronującego kamienicy to elementy, które zostały zachowane. Tuż nad nimi powstanie dwukondygnacyjna nadbudowa w postaci antresoli i dodatkowego piętra. Do bryły głównej dobudowano przeszklony przedsionek, ale w taki sposób żeby nie zasłaniał elewacji parteru.

Oprawa portalu wejściowego i barierki balkonów wykonane są ze szkła i stali nierdzewnej. Do renowacji podpiwniczenia i cokołu elewacji wykorzystano płyty kamienne.

Drugim etapem będzie wybudowanie nowych budynków biurowych “doklejonych” do bryły kamienicy po obu jej bokach.Kamienica będzie z nimi połączona przez łączniki. Pod budynkami powstanie garaż podziemny. Kompleks budynków rozplanowany jest w kształcie zbliżonym do litery L. Budynek o ciemnej, kamiennej elewacji przypomina stylem międzywojenny funkcjonalizm.

Inwestycją zajmuje się firma PBM Południe Development Sp. z o.o.

Dlaczego pomysł i realizacja wzbudziły moje wątpliwości i sprawiły, że projekt do mnie nie przemawia? Bo zobaczyłam materiał zamieszczony poniżej...Jak różny może być styl wdrażania nowych projektów wśród starej zabudowy. Przy okazji rewitalizacji PZO firma developerska przygotowała szereg happeningów mających na celu oswojenie mieszkańców okolicznych domów, przyszłych inwestorów lub przyjezdnych zwabionych chęcią dobrej zabawy, do planowanej inwestycji. Natomiast tutaj...no cóż...pogratulować smaku...zrobiono to w typowy przepraszam za kolokwializm....chamski sposób. Aż włos mi się zjeżył. Mimo wszystko, ponieważ powstają tu biura, ich użytkowników nie będzie obchodziło, w jak bezduszny sposób powstały.

"Zamurowali mnie za życia". Za oknem powstaje biurowiec.

Jak przeczytałam w artykule opisującym inwestycję :”...nowy budynek przylega do istniejącej kamienicy przy ul. Brzeskiej. Jej mieszkańcy na początku roku przerazili się, gdy rusztowania nowego budynku zasłoniły im okna. Inwestor zapewnia jednak, że po zakończeniu prac szalunkowych rusztowania znikną i mieszkańcy kamienicy odzyskają widok i światło.” Oby tak rzeczywiście było. I mam nadzieję, że nie są to próby poprawy nadszarpniętej ogólnej oceny inwestycji. Termin oddania budynków I etapu planowany jest na wrzesień 2011 r.

Żeby tylko nie narzekać na pomysły firm developerskich wykorzystujących boom na Pragę, pragnę przypomnieć jedną z lepszych inwestycji uwzględniającą adaptację starego obiektu. Co ciekawe wszystko wydarzyło się ponad dziesięć lat temu przy okazji budowy apartamentowca “Symfonia”. W 1999r inwestor postanowił zachować relikty dawnego magazynu należącego do zespołu budynków wokół działającego w 1925 roku młyna parowego. Co ciekawe dawny magazyn nie był wpisany na listę zabytków, wiec inwestor nie miał obowiązku zachowywania tego obiektu. Mimo wszystko urzekło go piękno tego budynku, w którym teraz znajduje się bardzo dobra restauracja Porto Praga, serwująca dania kuchni włoskiej. Z ciekawości sprawdziłam, który developer wykazał się taką dalekowzrocznością. Był to Juvenes Spółka z o.o. a odpowiedzialni za projekt byli Jacek Kopczewski, Krzysztof Tyszkiewicz, Krzysztof Matwiejuk. Dzięki.

Zatraciłam się niemalże w opisywaniu zabytków starej Pragi –zarówno tych utraconych jak i tych dla których istnieje lepsze jutro. Dzielnica ta jest mi bardzo bliska. Zawsze patrząc na jej starą architekturę przeżywam dreszczyk emocji. Kiedy patrzę na domy obdarte z tynku, poorane przez pociski z amunicji, odczuwam smutek pomieszany z podziwem i szacunkiem. Kiedy ktoś chce zniszczyć ten żywy pomnik tamtych czasów odczuwam wściekłość i żal. Może ma to związek z moimi marzeniami z dzieciństwa o odnowieniu starego domu. Nie wiem.

Nie możemy pożegnać Pragi bez przyjrzenia się pierwszej, dość szeroko komentowanej w prasie, inwestycji mającej na celu przygotowanie starej, przepięknej budowli dla nowych czasów. Chodzi mi tutaj o fabrykę wódek “Koneser”. Uważany za jedną z najbardziej spektakularnych inwestycji przeprowadzanych teraz na Pradze, zakłada przekształcenie dawnej fabryki wódek przy ulicy Ząbkowskiej w wielki kompleks z biurami, obiektami kulturalnymi i usługami a także z modnymi loftami.

Wytwórnia wódek to jeden z najbardziej rozpoznawalnych kompleksów architektury przemysłowej w Warszawie. Projekt zakłada wyburzenie powojennych, bezstylowych hal (centralna część kompleksu) i w ich miejscu wzniesienie nowych budynków mieszkalno-usługowych. Zabudowane zostaną też granice działki od strony ul. Białostockiej i Nieporęckiej.

Inwestycja będzie realizowana etapami. W pierwszym etapie inwestor BBI Development, zaczął renowację pięknej zabytkowej kordegardy stojącej przy bramie Konesera aby przekształcić ją w biurowiec. W drugim etapie powstaną lofty po zaadaptowaniu budynku starej mennicy.

Z pięknej, acz wciąż nie dość docenianej Pragi przeniesiemy się na Powiśle, czyli moją dzielnicę, aby przekonać się jakie plany czekają starą elektrownię.

Elektrownia Powiśle

W zrewitalizowanych budynkach byłej elektrowni mają powstać głównie powierzchnie usługowe – ekskluzywne butiki, centrum konferencyjne, hotel, Spa, ale także 200 mieszkań. Inwestycja nosi nazwę Nowe Powiśle i realizowana jest przez Menolly Poland – polski odział jednego z największych deweloperów na irlandzkim rynku nieruchomości. Projekt Nowe Powiśle to przede wszystkim apartamenty usytuowane na nadwiślańskim bulwarze w pobliżu centrum Kopernik. Pierwszy etap inwestycji został już ukończony a w kompleksie rezydencyjnym powstało 298 wysokiej jakości mieszkań, apartamentów i penthousów.

Teraz z niecierpliwością czekam na realizację II etapu zakładającego właśnie rewitalizację starej elektrowni.

Trochę historii:

Nazywana też elektrownią Warszawską powstała w 1904 roku. W czasie postania Warszawskiego odegrała kluczową rolę, a jej zdobycie było jednym z większych sukcesów partyzantów. Pracujący zakład dostarczał energię, co pozwalało produkować granaty, miny i miotacze ognia; światło rozświetlało nie tylko mieszkania, ale także drukarnie, a co najważniejsze szpitale.

Oto elektrownia Powiśle w 1935 roku:

Powstańcy na murach elektrowni Warszawskiej:

Elektrownia Powiśle dzisiaj:

A tak to będzie wyglądało:

Rewitalizacją zabytkowych budynków Elektrociepłowni Powiśle oraz wpasowaniem pomiędzy nie nowych budynków biurowych zajmą się architekci z pracowni APA Wojciechowski. No i mały młyn w mojej głowie, bo gdzieś wyczytałam, że realizacją projektu Nowe Powiśle zajmowała się pracownia Kuryłowicz&Associates. Zresztą poszperałam trochę na ich pięknie zrobionej stronie. Polecam naprawdę warto, szczególnie, że zespół zrealizował kawał dobrej architektonicznej roboty dla Warszawy i okolic. Projektem apartamentowców zajmowali się Stefan Kuryłowicz, Jacek Świderski, Marcin Klukowski. A oto jeszcze artystyczne spojrzenie na elektrownię Powiśle:

Źródło

Co z budynkami Ursusa?

Ostatnio w poszukiwaniu kanapy zawędrowałam w okolicę Ursusa. Bywam tam rzadko i dlatego dopiero teraz zainteresowały mnie prace na terenie byłej fabryki ciągników Ursus. Zauważyłam że część obiektów zostało wyburzonych i zastanawiałam się jaki los czeka piękne zabytkowe obiekty fabryki Ursus. Okazuje się ze 50ha terenów pofabrycznych kupiła firma Celtic i zamierza w ciągu 18lat wybudować tu miasteczko mieszkalne na 30tys. osób. W planach oczywiście uwzględniona jest rewitalizacja niektórych obiektów poindustrialnych. Ale tylko tych, które są objęte ochroną przez konserwatora zabytków. A tak wyglądają zrujnowane obiekty Ursusa teraz oraz projekt za najbliższe kilkanaście:

Źródło

Ponieważ dziś rozpisałam się głownie o planowanych inwestycjach, i podziwiać mogliście tylko architekturę, czas zajrzeć teraz do kilku wnętrz.

Przeszukując dalej Apartment Therapy w poszukiwaniu loftów natrafiłam na zdjęcia wspaniałych przestrzeni a co ciekawe…wnętrz przesłanych od Polaków mieszkających w Belgii. Polak potrafi! O le!

Okazuje się, że zdjęcia pochodzą stąd. Ten foto-blog pokazuje historię tworzenia tak wspaniałego loftu:

Kuchnia i redbox, w którym ukryte jest wszelkie AGD niezbędne w kuchni (lodówka, piekarnik...).

Bardzo fajnie zagospodarowany kącik do spania. Otwarty na resztę pomieszczeń. Bardzo klimatycznie wygląda oświetlona świecami ściana z szarej cegły. \Najprawdopodobniej jest to po porostu biały pustak pomalowany na kolor szary.
Salon. Ciekawy stoli wypełniony zbiorem korków od wina.

W łazience zwrócić trzeba szczególną uwagę na materiał jakim wyłożono dno prysznica – białe kamienie. Drzwi prysznica wykonano w przeźroczystego szkła co powoduje że przestrzeń łazienki wydaje się większa.

A teraz kilka zdjęć z loftów w stylu light. Zacznijmy od wspaniałej sypialni sfotografowanej aparatem Steva Dalton’a:

Tutaj wypadało by zatrzymać się i wyjaśnić jak fachowo w literaturze rozróżnia się lofty. Pisałam już, że lofty powinny mieć odpowiedni metraż bo i inaczej nie są to lofty a studia. Muszą mieć też wysoki sufit: 4,25 m lub więcej licząc od podłogi do stropu. Lofty dzielimy na :

hard loft (“ciężki loft”) oznacza w języku projektantów tych oryginalnych mieszkań użycie całej powierzchni jako jednego pomieszczenia (z wyłączeniem łazienki).

raw loft (“surowy loft”) przestrzeń nie jest wykończona a najbardziej zagorzali fani tego typu rozwiązań, rezygnują nawet z łazienki i zlewu. Jednak takie lofty są częściej eksponatem, niż eksploatowane na co dzień.

soft loft (delikatny) ściany takiego pomieszczenia nie sięgają samego stropu, z niektórymi elementami wykorzystanymi w hard lofcie

moderate loft (umiarkowany) dopuszczalna jest tutaj możliwość budowy kuchni, łazienki, a sufit nie jest zawieszony tak wysoko, jak w przemysłowej hali

upscale to loft nastawiony na wygodę. Liczy się tutaj ekskluzywne wykonanie, tak naprawdę bez oddania charakterystycznego klimatu loftów. Jednak zachowuje pełną funkcjonalność na co dzień i może być w ten sposób bez żadnych wyrzeczeń eksploatowane.

Zerknijmy na sypialnie numer dwa. Fajny sposób na ograniczenie przestrzeni sypialnej. Trudno mi wyczuć czy są to drewniane pręty czy metalowe, ale mimo wszystko pomysł mi się bardzo podoba. Jest lekki i w niewielkim stopniu ogranicza światło.

Jeszcze słówko o instalacjach natynkowych. W 6 numerze “Dom z pomysłem” z maja 2009 autorzy zmierzyli się z problemem instalacji pozostawionej na widoku. Tania i praktyczna, zakładana w pomieszczeniach gospodarczych, czyli wszędzie tam gdzie jest dość wilgotno, dziś może wyjść z ukrycia i być prawdziwą ozdobą.

Czarne ebonitowe uchwyty przewodów mogą być uznane za dekoracyjna, podobnie jak porcelanowe gniazdka i włączniki.

Jakie są zalety instalacji poprowadzonej po ścianie:

Tego typu instalacja pasuje do szczególnych wnętrz. Najlepsze są wnętrza w stylu poprzemysłowym lub minimalistyczne. Surowy tynk jest naturalnym tłem dla dekoracji.

Właścicielka tego niewielkiego strychu urządziła go z zasadą “co w sercu to na strychu”. Grube drewniane dechy pochodzą ze starej góralskiej chaty.

Obok głównych wątków dekoracyjnych (industrial, Azja, design lat 60) pojawiały się poboczne jak np.: w kuchni - wycinanka ludowa, w salonie – kryształowy żyrandol, w łazience – elegancko wypolerowany trawertyn.

W kuchni czołowe miejsce zajmuje długi na dwa metry stół ze stali nierdzewnej wykonany na zamówienie. Niekwestionowaną ozdobą są też własnoręcznie zaprojektowane przez właścicielkę lampy z mosiężnych rurek hydraulicznych, które wyglądają jak instalacja gazowa.

Ściany zdobią prace amerykańsko – japońskiej artystki Audrey Kawasaki co tylko dowodzi jak wielką fascynacją gospodyni jest Azja.

Największą zmorą inwestorki, która zdecydowała się na przestrzeń otwartą, z niewielką ilością sprzętów, jest to że brakuje jej miejsca na prozaiczne rzeczy – żelazko, deska do prasowania czy choćby książki. Dwie szafy ścienne z półprzezroczystymi drzwiami pękają w szwach a książki piętrzą się w stosach przy łóżku.

Popatrzcie na inspiracje Leroy Merlin:

Lofty II - Żyrardów

2011-04-30T00:16:00.001+02:00

Miał powstać jeden artykuł o stylu poindustrialnym, ale w trakcie zgłębiania tematu okazało się że to niemożliwe. W sumie inspiracją stał się artykuł w jakiejś przypadkowo znalezionej gazecie, w zupełnie przypadkowym miejscu. W trakcie opracowywania tematu okazało się, że czeka mnie wycieczka po niezwykle ciekawych wnętrzach z niezwykła liczbą inspiracji. Prawdziwą perełką, lub jak wolicie wisienką na torcie okazały się wnętrza żyrardowskie. Dlatego też, zasłużyły na oddzielny post. Zapraszam do podziwiania kunsztu Justyny Smolec w stworzonych przez nią aranżacjach modelowych loftów de Girarda.

ŻYRARDÓW

Lofty de Girarda to inwestycja prowadzona od kilku lat w zabytkowym XIX-wiecznym budynku Nowej Przędzalni, będącym częścią dawnych zakładów lniarskich w Żyrardowie. Zakłady lniarskie działały tu od 1833 roku i były jedne z najnowocześniejszych w ówczesnej Europie. Budynek dawnej fabryki, który obecnie jest przebudowywany na prestiżowe lofty i penthousy, to jeden z pierwszych budynków w Europie wykonanych w konstrukcji żelbetowej, przystosowany do obciążeń powstałych w wyniku pracy kilku tysięcy wrzecion.

Oddalone o 50km od Warszawy lofty cieszą się ogromnym zainteresowaniem warszawiaków, którzy liczą na szybką budowę odcinka autostrady A2, oraz zwiększenie liczby połączeń PKP na tej trasie.

Nowa Przędzalnia, ma prawie 130 metrów długości, pięć kondygnacji i 20 tysięcy metrów kwadratowych powierzchni. Powstało tu 200 loftów o powierzchni od 30 do 100 m², a na ostatnich piętrach 30 przeszklonych penthouse'ów. Początkowo cena mieszkań wynosiła 3 tysiące złotych, ale obecnie sięga prawie 7,5 tysiąca złotych za m². Za penthouse trzeba zapłacić nawet 12 tysięcy złotych za metr.

Budynek nie wygląda tak pięknie z zewnątrz jak gliwicki spichlerz czy łódzki Księży Młyn, ale ma bardzo interesujące wnętrza. Pracowało nad nimi kilka uznanych pracowni architektonicznych i architektów jak np.: Justyna Smolec, Justyna Zawadzka, Anna Bielecka, Dagna Polkowska, Krzysztof Janikowski, MARRO oraz a efekty są zachwycające.

Architekt Jusyna Smolec miała do dyspozycji typowe wnętrze nazywane w mowie potocznej polskim loftem, czyli nieduża powierzchnia, antresola, wydłużony kształt pomieszczeń.

LOFT SZARY

W salonie wisi długi żyrandol wykonany z macicy perłowej (lampa Shell). Wyglądał mi jakoś znajomo i okazało się, że można go kupić w Leroy Merlin za 699zł.

Co ciekawe nigdy bym nie pomyślała, że taki żyrandol sprawdzi się w klimacie loftu. Zresztą przyznam się szczerze, że w ogóle nie zastanawiałam się, gdzie taki żyrandol mógłby zostać użyty. Po prostu go z góry odrzucałam. Bardzo ciekawie prezentuje na tle surowych, płyt betonowych. Tego typu płyty można zamówić na Allegro. Koszt jednej płyty o wymiarach 60cm na 75cm i grubości 1,5cm wynosi 52zł.

W łazience zamiast glazury również użyto płyt dekoracyjnych. Nie jest to tym razem szary beton. W sumie nie doszukałam się informacji jaki materiał został tu użyty. Jeśli jest to beton to stawiałabym na Panel Beton Flex – ecrue lub okładzinę ścienną Beton Flex GT ugrowy. Jedno jest pewne, że płyty są w odcieniu beżu i idealnie komponują się z panelami drewnianymi w kolorze ciemnym.

We wnętrzu łazienki zamiast typowego, dużego lustra na pół ściany, zamontowano małe wysuwane lustro FRÄCK z Ikea. Wspominane wyżej, płyty betonowe i okładziny są na tyle lekkie, że stosuje się je również jako fronty mebli. Zwróćcie uwagę że zabudowa kompaktu i hydrauliki jest właśnie ozdobiona takimi płytami i wygląda jak komoda. Obok kabiny prysznicowej stoi stolik qubo, który można kupić w sklepie planeta-design za 290zł.

Nietypową dekoracją jest zasłona, kotara powieszona pomiędzy łazienką a sypialnią. W naturalny a jednocześnie sprytny sposób oddziela dwie strefy. Podobną można znaleźć na Allegro za cenę od 79zł do 135zł. Wystarczy wybrać materiał z jakiego ma być wykonana.

Fotel – kulę (hanging bubble chair) znalazłam na Allegro. Nie spodziewałam się, że to aż tak droga rzecz. Trzeba za niego zapłacić 3 858 zł. Ja osobiście byłabym go w stanie nabyć, gdyby od podanej kwoty odjąć jedno zero. Tak pięknie urządzony loft to nie miejsce dla artystów na dorobku, którym przydały by się tak jasne pomieszczenia do pracy a raczej dla osób dobrze sytuowanych.

Wnętrze ma zbliżoną powierzchnię do tego na planie:

Kolejny loft urządzony w mieszkaniu, które w przyszłości będzie wykorzystywane jako biuro sprzedaży. Autorką projektu jest Justyna Smolec, której podobnie jak w poprzedniej pracy zależało przede wszystkim na tym, aby współczesne wyposażenie wnętrza wydobywało i podkreślało walory wspaniałej industrialnej architektury.

LOFT ZIELONY

Jasny, pełen światła główny pokój podzielony jest na aneks kuchenny, oraz część wypoczynkową.

Bardzo oryginalne są fronty szafek, które zdobi linearny nadruk, który przechodzi na schowany pod szkłem blat kuchenny a wreszcie na ścianę nad blatem. Rozedrgana siatka linii dodaje lekkości zwartej bryle aneksu kuchennego.

Sufit nad antresolą wykonany jest z jesionowych desek.

W “przedpokoju” znajduje się zaprojektowany przez panią Justynę oryginalny wieszak na ubrania. Wokół okrągłego czarnego stołu w “jadalni” stoją dwa modele krzeseł Eames. Białe to model Eames Plastic Side Chair DSW, który można kupić na stronie www.deco24.pl za sumę 1281,41zł a czarne to Eames Plastic Armchair DAW za 1607,98zł.

Sypialnia w porównaniu z resztą pomieszczeń jest raczej skromna. Zamiast szafek nocnych postawiono stoliki (cork family - vitra) dostępne w sklepie zoomzoom za kwotę 1005zł. Dodatkową dekorację stanowi krzesło (model gliss 920, 921), którego siedzisko wykonane jest z tworzywa sztucznego, dostępne w tutaj za kwotę ok 350zł. Zamiast jakiegoś okazałego żyrandola z sufitu zwisa prosta lampa wyglądająca jak zwykła żarówka (luce R34011007), którą można kupić za niewielkie pieniądze tutaj – 126,39zł.

Co powiecie na pracę w takim gabinecie? Wygląda dość mrocznie.

Zwróćcie uwagę na wspaniałe nogi od stołu, które są elementem starego krosna, przykryte szklanym blatem. Nad wszystkim króluje ogromna, czarna lampa kreślarska. Tego typu lampy produkuje firma Anglepoise (anglepoise giant 1228) ma 2,7m wysokości i można ją kupić tutaj lub tutaj za kwotę £2246.81 (ok 10tys zł).

Główny pokój oddzielony jest od gabinetu za pomocą szerokich, przesuwanych drzwi. W salonie stoi kanapa inspirowana klasyką designu czyli krzesłem Barcelona (Barcelona Chair). Zostało ono zaprojektowane przez Miesa van der Rohe i jego partnerkę Lilly Reich w 1929r na wystawę Barcelona World Exposition. Taki model można kupić na allegro za kwotę 3690zł.

Lampa z karteczkami (zettel’z 5) wisząca w salonie pochodzi ze sklepu zoomzoom i można ją kupić za 3538zł.

W łazience wstawiono kabinę prysznicową, której osłona ej osłona jest wykonana z poliwęglanu. Jedna ze ścian łazienki została ozdobiona tapetą przedstawiającą detale starych maszyn włókienniczych, które odbijają się w ogromnym lustrze, które również osadzone jest w płytach z poliwęglanu.

Pod ścianą ozdobioną tapetą stoi pieniek malafor – siedzisko stworzone z drewna dębowego przeciętego poprzecznie i ubrane w blachę.

Antresola dzięki ażurowej kracie, z której wykonano schody i część posadzki, sprawia wrażenie lekkiej, prawie wiszącej w powietrzu. Jej podłogę wykonano z jasnych, jesionowych desek, które tworzą sufit nad kuchnią i jadalnią, oraz stalowej kratownicy. Znalazło się tam miejsce na kino domowe. Biały fotel, który widzimy na zdjęciu powyżej to ikona "organicznego wzornictwa", czyli LA CHAISE i można go kupić tutaj za kwotę 20996,44zł.

W 1948 roku projektanci Charles i Ray Eamesowie zaprojektowali szezlong nazwany przez nich La Chaise na odbywający się w Museum Of Modern Art w Nowym Jorku konkurs. Inspiracją do jego stworzenia była rzeźba autorstwa Gastona Lachaise'a zatytułowana : Płynna figura (Floating Figure).

Ciekawym gadżetem dekoracyjnym drewniany wentylator OTTO Szwajcarskiej firmy Swizz Style. Zaprojektowany przez szwajcarskiego designera Carlo Borer’a, OTTO to coś więcej niż tylko wentylator – to wspaniały mebel ze szczególnym przeznaczeniem. Można go kupić tutaj za 605zł.

Kolejny projekt Justyny Smolec to

LOFT BIAŁY

Misz masz stylów. Począwszy od mebli stylu ludwikowskim a na ikonach designu skończywszy. motyw przewodni: kolor biały. Dzięki wykorzystaniu białej, drewnianej barierki wnętrze nabrało lekkości i przytulności i stylistyki typowej dla wnętrz skandynawskich. Idealnie w styl wnętrza wpasowuje się biała cegła położona na jednej ze ścian. O tym, że jest to wnętrze poindustrialne przypominają czarne koła w różnych rozmiarach powieszone w salonie, kuchni i łazience. W tej ostatniej pełnią dodatkową funkcję – wieszaków na ręczniki. Są to zapewne jakieś elementy maszyn włókienniczych, ale to tylko moje przypuszczenia. W poprzednim lofcie projektantka zaznaczyła związek wnętrza z obiektem starej fabryki za pomocą tapety i nietypowych nóg biurka w gabinecie.

Białe fotele stojące przy niewielkiej, wykonanej ze stali, części barowej to bombo chair. Dostępne są tutaj za kwotę 2116,20zł.

Na kapie pokrywającej łóżko jest napis: I can resist everything except temptation. / Mogę oprzeć się wszystkiemu z wyjątkiem pokusy. Moim zdaniem bardzo trafiony. Dodatkowo kompozycję dopełniają plakaty i poduszki z nadrukami. Jeśli się nie mylę to też z cytatami. W nawiązaniu do stylu skandynawskiego w sypialni pojawiły się dwie donice z kulami bukszpanu. Podobną poduszkę widziałam w magazynie czterykaty.pl ale w podanym tam sklepie jej nie znalazłam.

Tuż przy wejściu stoi biały wieszak na ubrania w kształcie drzewa (swedese) dostępny tutaj (cena ok. 1,4 tys. zł)

Centralne miejsce w salonie zajmuje stolik – siedzisko (osorom) zaprojektowane dla firmy Moroso przez Konstantina Grcica. Stolik taki dostępny jest tutaj za kwotę 1053 euro (ok. 4200zł)

LOFT POMARAŃCZOWY

Ciekawa kolorystyka: połączenie szarości, czerni i pomarańczowego, oraz wybór grafiki, na wstępie mówią nam o tym, że tym razem Justyna Smolec zaczerpnęła inspiracji z pop art. Wokół szklanego stołu stoją pomarańczowe krzesła podobne do tych. Jednak najbardziej designerskim elementem salonu jest nowoczesne, ekologiczne krzesło z tektury. Jest ono inspirowane słynnym projektem architekta Franka O’Gehrego, który w 1972 roku stworzył serię mebli z tektury falistej „Easy Edges” (seria o miękkich konturach). Model ten nosi nazwę Wiggle Side Chair i jest to mebel o płynnej linii, którego profil przypomina silnie sfałdowaną draperie. Można je kupić za 620zł.

W salonie wisi reprodukcja plakatu Roya Lichtenstain’a – najważniejszego obok Andy Warhola - przedstawiciela amerykańskiego pop-artu, zatytułowana Oh Jeff, I love you too but (1964). Tuż nad nim ścianę ozdobiono naklejką ścienną z motywem helikoptera. Podobne można znaleźć tutaj.

Surowa kuchnia wykonana jest w całości ze sklejki polakierowanej bezbarwnym lakierem. Ciekawym pomysłem, który nadaje charakteru kuchni, jest oryginalna zasłona, zrobiona z siatki metalowej za którą znajdują się kamienie rzeczne. Szary blat wykonany jest z konglomeratu.

Jedną ze ścian w łazience ozdobiono przepiękną zło to - czarną tapetą, która nadaje jej elegancji i egzotyczności. Na moje oko coś w stylu chińskim, gdyż wzór kojarzy mi się ze smokiem.

Łazienka znajduje się tuż obok sypialni, która wydzielona jest za pomocą małej ściany.

Ciekawym pomysłem było wstawianie do łazienki typowo biurowych, szarych, metalowych szafek, które idealnie wpasowują się w ten styl.

Podoba mi się narzuta ze znakami drogowymi.

Część podłogi antresoli wykonano ze szklanych płyt. Nadaje to jej lekkości i optycznie powiększa przestrzeń. Tak zwaną wisienką na torcie jest fotel, uznawany za klasykę designu (coconut chair) z kolekcji Nelsona, inspirowany jak sama nazwa wskazuje łupiną orzecha kokosowego. Dostępny tutaj za kwotę 13tys zł lub tutaj za 395$ (co po doliczeniu transportu powinno wynieść wg kursu średniego nie więcej niż 1,7 tys. zł – OGROMNA RÓŻNICA).

LOFT CZERWONY

Pierwsze co zauważamy to soczysta czerwień balustrady, która nadaje charakter całemu wnętrzu. Tak też było w pozostałych projektach pani Justyny, wystarczyło spojrzeć na balustradę antresoli żeby szybko ocenić w jakim stylu i kolorystyce urządzono loft.

Lampę (alano), która widzicie w salonie możecie mieć za 1107,38zł i jest dostępna tutaj. Szklane kule podświetlane są przez halogenki, które znajdują się w podstawie, przy suficie.

Szafki w kuchni wykonano z MDF-u lakierowanego na kolor czerwony połysk z czym idealnie komponują się dodatki ze stali nierdzewnej. Stół-barek jest to płyta pokryta fornirem dębowym.

W salonie na tle ściany pokrytej biała cegłą pięknie prezentuje się lampa wykonana z filcu i akrylu (marble lamp innermost). Lampa ta została zaprojektowana przez : Christophera Labrooy’a i jest dostępna tutaj za kwotę 1590zł. Labrooy urodził się Aberdeen. Skończył studia na wydziale MA w brytyjskiej Royal Colage of Art w Londynie. Pracuje z niezwykłymi materiałami z których tworzy zjawiskowe, przepiękne formy.

Piękną, ale niezwykle kosztowną dekoracją salonu jest fotel kula (ball chair), który można kupić tutaj za niebagatelną sumę ponad 20 tys zł. Oczywiście można kupić bardzo podobny już za połowę tej kwoty. Przedmiot ten budzi pożądanie wśród wielbicieli nowoczesnego designu od czasów kiedy w 1965 roku fiński projektant Eero Aarnio szukał do swojego nowego mieszkania fotela, który zapewniłby mu komfort, spokój i odizolowanie od świata. Tak właśnie powstał fotel w kształcie kuli. Tuż przed nim prezentuje się stolik Zanotta Tod Side za 645.00 €. (ok 2540zł).

W łazience króluje mozaika. Nad wanną mamy położoną prześliczną złotą mozaikę

Szafki w łazience wykonane są z lakierowanego MDFu a w jednej z nich schowana jest pralka. Za ich konstrukcję odpowiada firma Meble Kwiatkowski.

Wiele czasu i energii poświęciłam aby odszukać sklep w którym można kupić lampę widoczną na zdjęciu poniżej. Niestety właściwie bezskutecznie. Najprawdopodobniej jest to jakiś projekt autorski, gdyż w większości sklepów zajmujących się sprzedażą oświetlenia czy też designerskich mebli nie doszukałam się takiej. Przy okazji poszukiwań natrafiłam jednak na coś podobnego a przy okazji zwiedziłam . Bardzo inspirujące miejsce. Lampa nosi nazwę Cord Lamp i można ją kupić za €236 (931zł).

Na blacie ze tali nierdzewnej czołowe miejsce zajmuje śliczny ekspres do kawy firmy Ariete. Można go kupić tutaj za 1274zł i jest dostępny w 6 kolorach: pomarańczowym, śmietankowym, czereśniowym, antracytowym, złotym i srebrnym.

W kuchni wiszą małe lustrzane lampy (mirror ball), które można zamówić w sklepie zoomzoom za 1094,89zł.

Co się okazuje, pani Justyna Smolec, która zaprojektowała powyższe apartamenty otrzymała nagrodę w konkursie Kryształowe Apartamenty 2009 w kategorii Najlepszy Apartament Pokazowy 2009. Jest ona od 2004 roku szefową stylistów miesięcznika Dobre Wnętrza. Wielokrotnie tworzyła aranżacje na potrzeby prasy, reklamy, teatru oraz filmu. Współpracowała m in. z A. Grochowską, A. Warchulską, K. Skrzynecką, K. Groniec, M. Kozuchowską, M. Zieniem, M. Żebrowskim.

Ocena: Lofty de Girarda zdecydowanie bardziej mi się podobają od łódzkich. Począwszy od wykorzystywanych materiałów: drewno, szkło, stal, po przez awangardowe wzornictwo a kończąc na niezwykłej pomysłowości. Zwróćcie uwagę, że w każdym z prezentowanych modelowych loftów w aranżacji sięgnięto po meble należące do klasyki designu. Niestety, co się z tym wiąże, nie są one dostępne na każdą kieszeń. Podobnie jak w gliwickim spichlerzu we wnętrzach wszystko jest dopracowane. Krótko podsumowując: ja to kupuję ( o ile mnie stać )

Penthouse

Oprócz loftów w budynku Nowej Przędzalni przygotowywane są też Penthousy.

Lofty. Styl poindustrialny

2011-04-29T00:30:00.001+02:00

Słowo loft nie jest już dla nikogo tajemnicą . Większość z nas wie jak wygląda loft, jednak czasem zdążają się wyjątki. Dla tych niewtajemniczonych wyjaśniam, że loft w języku angielskim oznacza poddasze, strych, górne piętro fabryki, galerię. Pierwsze skojarzenie z terminem loft to mieszkanie urządzone w przestrzeniach poindustrialnych, starych fabrykach, magazynach. Jednak loft to także przestrzenie dawnych, niekiedy zabytkowych, obiektów przemysłowych lub budynków użyteczności publicznej (hale, koszary, dworce), którym znaleziono nowe zastosowania zachowując ich pierwotny wystrój. Na świecie już od kilkudziesięciu lat w sten sposób wykorzystuje się przestrzenie poindustrialne, w Polsce to zjawisko dopiero raczkuje.

Źródło: E. Piveteau, C. Wietzel, Lofts: A style of living, Silverback Books, 2004

Czym się charakteryzują lofty?

Są to na ogół duże, wysokie pomieszczenia z ogromnymi oknami, z gęstym podziałem szyb, przeszklonym dachem czy pasmem świetlików ( w fabrycznych halach światło musiało docierać do najdalszych zakamarków rozległych pomieszczeń). We wnętrzach tego typu zazwyczaj rezygnuje się ze ścian działowych a jedyne wyodrębnione zostają łazienka i sypialnia (choć też nie zawsze). Charakterystyczne dla loftów jest zachowywanie możliwie jak najwięcej surowych elementów adaptowanego budynku i tak jak najbardziej pożądane jest pozostawianie: surowych ścian, stropów, instalacji elektrycznych i innych elementów konstrukcyjnych.

Źródło:

Chodzi o to żeby w nowych przestrzeniach zachować ducha starych wnętrz. Nikogo nie powinna dziwić plątanina kabli, rur, instalacji, surowe ściany z żelbetu lub cegły, drewniane belki, żeliwne filary, windy towarowe, żeliwne schody bo to typowa sceneria loftów. We wnętrzach ma być zachowany autentyzm wystroju starej architektury poindustrialnej. Lofty to pomysł otrzymany w spadku po artystach wynikający z ich niekonwencjonalnym stylu życia…takie rozwiązanie jak wanna w środku pokoju nie powinna więc nikogo dziwić.

Źródło: A. Cuito, Lofts minimalistas, A. Asppan S.L., 2001

Tak jak wspomniałam wcześniej w loftach rezygnuje się ze ścian działowych a strefy są umowne. Aby podzielić przestrzeń stosuje się różnego typu kotary, tafle szkła czy metalu.

Jeśli chodzi o styl wnętrz to powinien być on jak najbardziej indywidualny. Mając dużą powierzchnię można jak to się mówi poszaleć. Zarówno z kolorem, fakturą, ale także z meblami, które niejednokrotnie wykonywane są na zamówienie. Pamiętajmy że lofty to przestrzenie artystów a to zobowiązuje. Jedna zasada. Nie powinno być nudno.

“+”

Największymi plusami tego stylu jest ogromna przestrzeń. Podłogę od strychu dzielą zazwyczaj 4m, więc naturalnym rozwiązaniem w takich wnętrzach wydaje się antresola.

“-”

Minusami takich wnętrz są kosztowne techniczne problemy z akustyką i ogrzewaniem. To sprawiło że mieszkająca kiedyś w loftach awangarda przeniosła się do squatów, czyli nielegalnie zajmowanych pustostanów. Poza tym to co kiedyś interesowało tylko ludzi niekonwencjonalnych obdarzonych dużą fantazją, teraz zainteresowało ludzi bogatych, którzy w loftach szukają oryginalności i wysokiego standardu. Znikali z nich artyści a zajmowały je firmy i deweloperzy. Lofty straciły wiele ze swojego pierwotnego charakteru ale za to dzięki ingerencji ludzi z gotówką udało się odratować wiele dzielnic poprzemysłowych i zdewastowanych fabryk.

Jak to się wszystko zaczęło?

Były lata 50 XX wieku. W wyniku powojennej recesji w wyniku powojennej recesji i tendencji wyprowadzania przemysłu poza miasto, wiele nowojorskich obiektów pofabrycznych stało pustych, bez koncepcji na ich zagospodarowanie. Między innymi w slumsach dzielnicy SoHo na Manhattanie, obszarze obrazowo nazywanym „hell’s hundred acres”, czyli „piekielne sto akrów”, znajdowały się liczne opuszczone od dziesięcioleci zakłady przemysłowe. Zaczęli osiedlać się tam artyści – malarze, fotograficy. Niezwykle zachęcające dla nich były niskie ceny i ogromne przestrzenie idealne dla ich pracowni. Najsłynniejszym lokatorem nowojorskich loftów był Andy Warhol, który zamieszkiwał obszerny loft, wytapetowanym srebrną folią, zwany Factory. W tym właśnie miejscu powstawały jego awangardowe filmy, oraz liczne imprezy w obecności gwiazd. To właśnie dzięki artystom, którzy organizowali tu sobie życie, tworząc lokalny koloryt, zjawisko zaczęło przenikać na cały świat, zarażając swoim wpływem. Niezapomniane przyjęcia, undergroundowa muzyka (oddzielny styl muzyczny “loft jazz”) to wszystko tworzyło legendę loftów a zjawisko rozprzestrzeniało się na całe Stany a później Europę.

Źródło:

Kiedy mieszkanie w lofcie stało się wyznacznikiem zamożności a nie manifestacją własnego stylu życia, buntem przeciwko małemu domkowi z ogródkiem z przedmieść amerykańskich,artyści odwrócili się od loftów. Dziś lofty to nie obskurne hale fabryczne za grosze, luksusowe mieszkania urządzane przez najlepszych architektów.

Źródło:

Jak długa jest tradycja loftów w Polsce?

Jednym z pierwszych zaadoptowanych obiektów poindustrialnych jaki mogłam podziwiać w Polsce było stworzone w 2002 roku Centrum Handlowe “Stara Papiernia”. Po pożarze w 1984 roku, który w znacznym stopniu zniszczył budynek Starej Papierni, zabytkowy obiekt stał zrujnowany do czasu, gdy w 2000 roku nie kupił go Jan Wejchert z zamiarem odbudowy i adaptacji na centrum handlowo-usługowo-kulturalne.

Pamiętam jak trafiłam do Konstancina niedługo po otwarciu tego obiektu. Wszystko podobało mi się niesamowicie. Jak wszystko co nowe tak i te centrum przyciągnęło do siebie ówczesne gwiazdy. Pamiętam jak powstał tu butik Michała Wiśniewskiego - Xavier&Fabienne, który z równym rozmachem został otwarty i zamknięty.

Kiedy powstały pierwsze lofty mieszkalne?

Pierwszym w Polsce lokatorem, który za dom wybrał sobie loft jest Przemo Łukasik, który w 2003 roku wprowadził się do budynku lampiarni w dawnej kopalni Orzeł Biały w Bytomiu.

Początkowo jego przyszły dom nie wyglądał zbyt zachęcająco, ale w głowie ukształtowało się marzenie, jak powinna wyglądać ta przestrzeń. Koszt przeobrażenia lampiarni w wygodny 200-metrowy dom, dla całej rodziny wyniósł zaledwie 130 tys. zł. Budynek osadzony jest na 8-metrowych, żelbetonowych słupach a wchodzi się do niego po żeliwnych schodach. Z każdego okna widać szyby kopalni. Na ścianach i sporej części podłogo króluje beton (wyjątkiem jest sypialnia, gdzie postawiono na parkiet przemysłowy). Projekt tego loftu stał się ikoną polskiej architektury po 1989 roku.

Gdzie jeszcze można mieszkać w loftach w Polsce?

Coraz większa ilość osób decyduje się na zamieszkanie w loftach a ich oferta w Polsce powiększa się z roku na rok. Gdzie ich szukać? Zagłębie, Łódź, okolice Warszawy, oraz jej przemysłowe dzielnice.

ZAGŁĘBIE

Zacznijmy od Zagłębia i prekursora loftów Przemo Łukasika i jego firmy Medusa Group. Przygotowują nową inwestycję adaptacji dawnego pomieszczenia kąpielowego w bytomskim zakładzie Orzeł Biały na loft Łaźnia. Powstaje tam od 6 do 9 mieszkań o powierzchni od 100 do 200 metrów. Ceny wahają się od 3 tysięcy złotych za metr kwadratowy.

Elewacja zachodzenia:

Źródło:

Medusa na zlecenie Wektor Inwestycje przygotowuje adaptację XIX wiecznego gliwickiego spichlerza. Jest to stosunkowo nieduży, trzy kondygnacyjny budynek o powierzchni pięciu tysięcy metrów kwadratowych. Początkowo miały tu powstać lofty o wielkości 600m², ale nie było zainteresowania tak dużymi mieszkaniami, więc ostatecznie w spichlerzu powstało 16 wnętrz o powierzchni od 79 do 320m². Za metr trzeba tu zapłacić ok. 7 tysięcy złotych.

Starano się ingerencję ograniczyć do minimum, jedynie do południowego bloku dobudowano dwie bryły mieszczące klatki schodowe. Ceglana elewacja została oczyszczona, dzięki czemu przywrócono wygląd spichlerza sprzed stu lat.

Wnętrza zostały zaprojektowane w poszanowaniu starych elementów (drewna, cegły i stali). Niepowtarzalny charakter fasady został zachowany dzięki zostawieniu starych okien. Nowe okna zostały zabudowane za starymi, tak by nie zmieniać wyglądu elewacji.

Na zdjęciu poniżej widać, że od wewnątrz zostało wstawione nowe okno a na zewnątrz zostało stare. W spichlerzu pozostawiono fantastyczne oryginalne drewniane elementy – stropy spoczywające na drewnianych belkach i słupach, które zostały jedynie oczyszczone i zaimpregnowane. Zachowane ceglane ściany - grube nawet na metr mury dają wystarczającą izolację termiczną, więc nie było potrzeby ich docieplać.

Otwierasz oczy i patrzysz na oryginalne XIX wieczne stropy drewniane. Przy czym nie masz wrażenia, że mieszkasz w skansenie. Wszystko bardzo spójnie się ze sobą przeplata: nowoczesny design a gdzieniegdzie nutka retro. Poniżej na zdjęciu mamy wystrój nowoczesnej sypialni – łóżko, lampa, szafa w który umiejętnie wpleciono kilka starych mebli – fotel i stolik.

Popatrzcie, jak wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Jesteśmy w spichlerzu, tak? A dekoracja w łazience jest tego najlepszym przykładem. I stoją sobie snopki pod ścianą, fantastycznie dopełniając przestrzeń i stawiając przysłowiową kropkę nad “i”.

Przepiękne wnętrza gliwickiego spichlerza łączą ze sobą trzy kolory - czerwień cegły, naturalny odcień drewna i biel ścian. Na ścianach powieszono prace w kolorze sepii, które idealnie współgrają z gamą kolorystyczną wnętrz.

Nowoczesne białe meble kuchenne fantastycznie wyglądają na tle drewnianych stropów. Można by przypuszczać, że tego typu sceneria jest zarezerwowana tylko dla kuchni w stylu tradycyjnym lub typowo rustykalnym a tu proszę niespodzianka. Dzięki tego typu udanym aranżom mam kolejny dowód na to że urządzając wnętrze można podążać za jednym stylem, ale nie można zamykać się na nowe bodźce i ograniczać do schematu.

W spichlerzu zachowano też drewniany syp na zboże, który w kształcie spirali przechodzi przez kolejne piętra. Na pierwszy rzut oka wygląda jak współczesna rzeźba.

Źródło:

Ocena: Poznając kolejne projekty Przemo Łukasika mogę śmiało stwierdzić, że staje się ich fanką. Począwszy od pomysłu na spichlerz, redukującego do minimum ingerencję w starą bryłę, po urządzenie wnętrz z niezwykłym smakiem, wszystko tu odpowiada mi w 100%.

ŁÓDŹ

Czyli kompleks loftów “U Scheiblera”na Księżym Młynie. Twarzą tej inwestycji tworzonej przez Opal Property Developments jest Borys Szyc. Nieoficjalnie wiadomo że sąsiadami aktora będą między innymi: Olivier Janiak z telewizji TVN czy muzycy zespołu Blue Café. W budynkach do złudzenia przypominających te z “Ziemi obiecanej” inwestor przygotował 421 mieszkań o powierzchni od 40 do 200metrów. Każdy apartament ma swoją indywidualną cenę, ustaloną na podstawie wielkości i położenia lokalu wewnątrz budynku. Średnia cena w pierwszym etapie wynosiła ok. 4 tys. zł za metr kwadratowy. Co ciekawe 200 pierwszych mieszkań znalazło nabywców w ciągu zaledwie trzech dni. W kolejnych etapach sprzedaży cena podskoczyła o 20% a mimo to angielski fundusz inwestycyjny jednego dnia wykupił ponad 100 loftów.

W cenę loftu wliczony jest projekt wnętrza wykonany na specjalne zamówienie. Lofty “U Scheiblera” najlepiej symbolizują drogę jaką przeszły poindustrialne mieszkania- od tanich pracowni artystycznych, po apartamenty dla zamożnej klasy średniej. O tym że są to lofty przypomina nam czerwona cegła i pozostawienie gdzieniegdzie fragmenty instalacji ale w gruncie rzeczy te luksusowe mieszkania tyle z loftami mają wspólnego.

Popatrzmy na aranżacje już przygotowanych wnętrz.

aranżacja 1

I już od pierwszego spojrzenia widać co jest założeniem projektanta jest oswojenie Ma być milo i przyjemnie i bezpiecznie. Pomysł tej aranżacji nie przemawia do mnie zupełnie. Może dlatego że jestem wyjątkowo wyczulona na połączenie żółtej farby i czerwonej cegłówki. Wydaje mi się że już raz na zawsze będę miała przesyt tej kolorystyki, która nieodzownie kojarzy mi się z wykończeniem domu – żółtawy tynk i czerwona cegła.

W tej aranżacji nie zobaczymy żadnych awangardowych udziwnień. Brakuje mi pazura. Tego elementu, który by wyróżniał ten loft od innych. Niepowtarzalny, niekonwencjonalny, świadczący o fantazji projektanta i właścicieli, którzy się na niego zdecydowali. Zamiast tego mamy typowe mieszkanie, które równie dobrze sprawdzało by się dla rodziny z dzieckiem.

Tak naprawdę trudno poznać, że to wnętrze loftu. No może jego charakter oddają okna, ale już szyny na suficie czy lampy można odtworzyć w innych mieszkaniach. Wystarczy wybudować antresole, et voilà, loft gotowy.

Popatrzmy jeszcze jak zrealizowano ten plan w rzeczywistości:

aranżacja 2

Bardzo nie podoba mi się rozwiązanie sypialni w aranżacji 2. Nie przemawia do mnie sypialnia zamknięta dwoma płytami gipsowymi. W jedną z nich wmontowano telewizor. Nie ma w tym niczego odkrywczego. Rozwiązanie wyglądałoby zupełnie inaczej, gdyby zastosować inne materiały. Zresztą jak można robić w tym miejscu kącik do spania skoro zasłania się częściowo główną ozdobę tego loftu czyli okna? Ocena: pomysł rozplanowania przestrzeni uważam za okropny.

Powyżej kolejne zdjęcie z loftów “U Scheiblera”. Tym razem mamy biel i cegłę, rozwiązanie, które zdecydowanie bardziej do mnie przemawia. We wnętrzu już zaczyna się coś dziać: ceglana ściana jest fajne podświetlona, ciekawy żyrandol, różnorodność powierzchni podług – gres i panele, wyznaczające sfery życia. Ocena: poprawnie, ale bez rewelacji.

I kolejna prezentacja przestrzeni loftów, które są wizytówką Scheiblera:

Co można powiedzieć o tej stylizacji? Na pewno fajne kolory: biel, czerń, czerwień oraz szary w połączeniu z czerwoną cegłą. Nic odkrywczego, ale kolory na pewno nie odpychają od tego wnętrza. Bardzo fajne okna. Można to jeszcze lepiej wykorzystać. Ja bym właśnie budowała przestrzeń wokół okien. Kolory ok i takie okna…a co powiecie o umiejętnie połączonym stylu loftów ze stylem wschodnim? Na razie od tego projektu wieje chłodem i nawet czerwone akcenty niewiele pomagają.

Pokazane mieszkanie ma powierzchnie 76,3 m²i w 2007 roku było do kupienia za sumę 621 900zł.

I jeszcze jedna mała uwaga. Kiedy sprzedaje się mieszkania, lofty, domy nie sprzedaje się cegły, pustych powierzchni tylko wnętrza. Aby wnętrze wydawało się atrakcyjne i przyciągnęło uwagę kupującego, warto żeby było odpowiednio zaaranżowane. I nie chodzi mi tu o wstawienie kilku mebli w programie komputerowym, żeby zapełnić puste przestrzenie, ale kompletna stylizacja wnętrza. Dlatego dziwię się, naprawdę dziwię, że developer, który działa z takim rozmachem pozwala żeby wizytówką jego wnętrza była taka aranżacja:

Zastanawiam się co z hasłem: loft znaczy przestrzeń? 3 pokoje w przestrzeni 70 metrowej? W podziale na kondygnacje…hmm no przestrzeni to tu właśnie najbardziej brakuje. Dlatego też przyjęło się, że powierzchni poniżej 100m nie powinno nazywać się loftem. Mieszkania tego typu to raczej “studia” niż lofty.

Popatrzcie na “Factory” Andego Warhola i to co zostało po nim w spadku. Nic dziwnego że artyści uciekają z loftów...niedługo zamiast oryginalności będzie to wyznacznikiem obciachu.

Na koniec kilka przykładów wnętrz poindustrialnych zaczerpniętych z książki : Lofts: A style of living autorstwa E. Piveteau i C. Wietzel.

c.d.n soon

Zapraszam jeśli chcecie dowiedzieć czy Warszawa zamierza pozostać w tyle jeśli chodzi o lofty oraz poznać plany dla Ursusa.

CHWILA CISZY. DLA JAPONII

2011-03-18T09:55:00.001+01:00

Wiosenne porządki i klimat spa

2011-03-15T22:56:00.002+01:00

Czujecie już w powietrzu zbliżającą się wiosnę? Jesteście zmęczeni brakiem słońca i chłodem. Czas się odprężyć. Dziś zabieram Was do spa. Tym, którym w tym roku nie dane będzie zapomnieć o zimie w tropikach i wrócić na wiosnę (hlip), na pewno przyda się nieco relaksu.

Źródło: nieznane

Coraz popularniejsze w Polsce jest projektowanie łazienki w stylu spa. Na zachodzie poszło to trochę dalej, bo całe mieszkania zaaranżowane są w klimacie spa. Lecz czym właściwie on jest i czym się charakteryzuje? Po moich poszukiwaniach w internecie charakterystyki stylu spa dochodzę do wniosku, że wiąże się on nie tylko z samym designem spa, ale też pewną filozofią życia.

W poście tym spróbuję odpowiedzieć na następujące pytanie: Chcę zaprojektować wnętrze spa, jak powinno wyglądać?

Na początek odpowiedzmy sobie czym jest spa. Każdy z nas zdaje sobie sprawę, że spa wiąże się z relaksem, regeneracją ducha i ciała, z kurortami zapewniającymi odnowę biologiczną. W rzeczywistości SPA (sanitas per aquam) ma bardziej zawężone znaczenie a mianowicie oznacza zabiegi pielęgnacyjne oparte na wodzie jak np: masaż wodny, sauna parowa, masaż wibracyjny itp. Obecnie SPA jest najdynamiczniej rozwijającą się i najbardziej dochodową branżą w kosmetyce.

Źródło: Sunamita Lim/Spa Living, Tips & Recipes for Revitalizing Body-Mind-Spirit

Z tego względu coraz częściej klienci zamawiający projekt swojej nowej łazienki chcą w niej stworzyć klimat taki jaki zaobserwowali w SPA resortach. Chcą codzienne zabiegi kosmetyczne wykonywać we wnętrzu, które pozwoli również zregenerować ich ducha. Zgodnie z hasłem: “uporządkuj swoje myśli i swoją łazienkę” poprzez codzienne poświęcanie czasu swojemu ciału, zajmujemy się jednocześnie swoim umysłem, a potem możemy pomyśleć o innych ludziach.

Co to właściwie oznacza?

Zacznijmy od koloru. Odpowiednia kolorystyka łazienki to bardzo ważny element stylu spa. Tak jak w kapsule spa można zażyć zabiegów takich jak muzykoterapia, aromaterapia tak łazienka ma oddziaływać na nas chromoterapią (lub jak wolicie koloroterapią)…uspokajać, relaksować, mieć pozytywny wpływ na nasze samopoczucie. Zresztą technika ta ściśle wykorzystywana podczas zabiegów SPA i polega na naświetlaniu kolorowym światłem wpływając na organizm relaksacyjnie, podnosi jego odporność oraz przywraca równowagę.

SPA powinno nam się kojarzyć się z kolorami błękitu (skoro podczas tych zabiegów wykorzystuje się wodę) jednak w rzeczywistości nie jest to regułą bo nie każdy dobrze czuje się w chłodnych barwach. Poniżej wnętrze salonu SPA utrzymanego w kolorystyce niebiesko – białej.

Źródło

Kolorystyka stylu SPA powinna być dostosowana indywidualnie do upodobań klienta, ponieważ każdy z Nas ma swoje ulubione kolory, które wpływają na niego kojąco. Dlatego też każdy inwestor powinien się zastanowić czy zdecydować się na uspokajający błękit, relaksującą zieleń, czy utożsamianą z luksusem czerwień. Wszystko zależy do klimatu jakiego chcemy nawiązać. Jeśli chcemy oddać piękno nadmorskiej plaży trzeba sięgnąć po beże i błękity. Zdecydowane kolory będą idealne jeśli inspirujemy się kulturą Dalekiego Wschodu. Przykładem może być sypialnia na zdjęciu poniżej, która stylizowana jest według stylu japońskiego:

Źródło: flickr

Za pomocą jakże prostych środków zaznaczono w tej sypialni że najważniejszym jej elementem jest łóżko. Mimo, że wykorzystano mocne i zdecydowane kolory: czerwień, pomarańcz, brąz to sprawiają one wrażenie przytulności za sprawą swej ciepłej barwy.

Sypialnia Spa

Źródło

W fajny sposób styl japoński wykorzystano w salonie faryzejskim i gabinecie SPA:

Źródło:

Zwróćcie uwagę na to co kształtuje klimat tego wnętrza. Oświetlenie. Jest nietuzinkowe. Zastosowano oświetlenie podsufitowe i podłogowe. W poczekalni mamy jasną kamienną podłogę a dalszej części pomieszczeń ciemne panele. Tyma razem meble są z jasnego drewna. Ciekawe rozwiązanie zastosowane na ścianach…położone na nie ostatnio bardzo popularne prefabrykowane panele z kamienia naturalnego…Mnie najbardziej swoją fakturą przypominają łupek.

Dzięki fantastycznej fototapecie podczas posiłku w tej jadalni możemy błyskawicznie przenieść się na tropikalną wyspę. Idealnie pasuje tu podłoga w kolorze bambusa.

Źródło

I znów dzięki fototapecie oraz zielonej kanapie mamy wnętrze ciepłe, eleganckie, idealne do wypoczynku w którym możemy poczuć że jesteśmy blisko natury.

beże, brązy i drewno relaksacyjnie

Wiele salonów nie mogąc zadowolić wszystkich gustów klientów decyduje się na odcienie beży, brązu, écru. Przy tych naturalnych kolorach idealnie komponuje się wszelka roślinność.

Niezwykle ważna jest też jakość materiałów wykorzystanych w takiej łazience. Chcąc stworzyć synonim luksusu jakiego doświadczamy w ekskluzywnym salonie SPA nie możemy zadowolić się półśrodkami. Nie bójmy się stosować naturalnego drewna. Drewno i woda nie kojarzy się dobrze…już widzimy te napęczniałe, wypaczone, pleśniejące elementy drewniane poddane działaniu wody. Nie trzeba się jednak obawiać skoro najbardziej ekskluzywne łazienki wykładane są teraz drewnem.

Idealne do zamontowania w łazience jest lite drewno olejowane. Dlaczego olejowane? Warto wiedzieć, że w łazienkach olejowanie sprawdza się o wiele bardziej niż lakierowanie. Kiedy lakier zostanie miejscowo zerwany istnieje ryzyko, że odstanie się tam woda i parkiet zostanie zniszczony. Oczywiście nie każdy rodzaj drewna nadaje się do łazienek. Wiadomo że musi spełniać odporne trzy kryteria: 1) powinno być odporne na wilgoć (aby nie pęczniało i nie rozsychało się) 2) odporne na zagrzybienia 3) musi być twarde i odporne na wszelkie uszkodzenia mechaniczne. Do łazienek najbardziej polecane są gatunki drzew egzotycznych, które są twarde i cechują się ciekawą gamą kolorystyczną. Tam, gdzie jest największa wilgoć (np. okolice wanny) wykorzystuje się: teak, jatobe, cedr, doussie, marbau, iroko, lapacho, a także badi i wenge. Z kolei na podłogę najbardziej nadawałby się teak indonezyjski,

Źródło: Popularne drewna egzotyczne stosowane w łazienkach

Wiadomo jednak że drewna egzotyczne są zdecydowanie droższe niż rodzime. Jeśli decydujemy się na o drugie to najlepiej wykorzystać: dąb, wiąz, jesion, buk, a także modrzew gdyż są najtrwalsze.

Mnie osobiście łazienka SPA zawsze kojarzyć się będzie z ciepłym, ciemnym drewnem, oraz jasnymi płytkami (na zasadzie kontrastu).

SPA to synonim dobrego samopoczucia. Styl SPA we wnętrzach ma oddziaływać na nas dobrą energią abyśmy mogli skupić się na rozwoju własnym.

Źródło:

Bliżej natury. Jeśli ktoś pragnie zrozumieć filozofię designu SPA wystarczy przyjrzeć się bliżej naturze. Dekoratorzy czerpią z niej nieustannie.

Źródło

Oczywistą oczywistością jest że oprócz kolorów i materiałów komponując wnętrze spa musimy zwrócić szczególną uwagę na dodatki. Nie chodzi tu absolutnie o przeładowanie wnętrza wszelakimi bibelotami z którymi inwestor jest związany, ale elementy pasujące do klimatu spa i pozwalające w płynny sposób wzbogacić wnętrze. Roślinność to podstawa. Ale wiadomo ze w w łazience w której nie ma okien lub innych słabo oświetlonych wnętrzach jej posiadanie jest trudne do zrealizowania. Tam gdzie to niemożliwe postarajmy się o jakieś suche kompozycje. Kwiaty cięte, egzotyczna roślinność nawiązuje do idei spa, która mówi o czerpaniu z natury. Mile widziane są też odpowiednio wyeksponowane pamiątki z podróży, nastrojowe obrazy a nawet akwarium. Jednak przy aranżacji tego typu wnętrz trzeba kierować się jedną zasadą: Niczego nie powinno być w nadmiarze. Zbyt wielka liczba rzeczy zabija poszczególne przedmioty. Skoro spa ma pomóc człowiekowi wyłączyć się na chwilę z otaczającego świata, zrelaksować w bliskim kontakcie z naturą to nie możemy obciążyć go zbyt wielką ilością przedmiotów która go przytłoczy. I choćby każdy ze zgromadzonych przedmiotów promieniował dobrą energią to nadmiar stymulacji zwraca się przeciw człowiekowi, który nie jest w stanie uruchomić swojej wyobraźni.

Harmonia kolorów, oraz szlachetnych materiałów daje odpoczynek oczom i dłoniom. Dlatego też wybierając materiały zarówno do sypialni (pościel), jak i łazienki (ręczniki), do salonu (kapy, poduszki) zadbajmy żeby były one wykonane z dobrych gatunkowo materiałów oraz żeby były w odpowiedniej gamie kolorystycznej. Zastanówmy się. Jak ważne jest aby po odprężającej kąpieli otulić się miękkim, ciepłym ręcznikiem w ulubionym przez nas kolorze? Czy efekt regenerującej kąpieli oraz relaksacyjnych zabiegów będzie zniweczony jeśli w nasze ręce trafi ręcznik cienki, szorstki (wręcz wykrochmalony), stary, w wyblakłym, spranym kolorze? Dzięki prostej odpowiedzi na te pytania część moich ręczników trafiła właśnie do kosza a konto pomniejszyło się o sumę jaką wydałam na zakup nowych ręczników.

Źródło

Zastanówmy się nad najbardziej niezgłębionym pomieszczeniem w stylu SPA a mianowicie kuchnią.

Na pewno wnętrze ma być nieprzeładowane ..tak aby uczta dla ciała była jednocześnie ucztą dla ducha.

Znalazłam meble kuchenne które po małych przeróbkach byłyby odpowiednie do stylu SPA.

Co zrobić aby to wnętrze kuchni odpowiadało klimatowi SPA?

Po pierwsze trzeba zrezygnować z elementów aluminiowych. Wyrzucamy metalowe uchwyty od szafek i inwestujemy w zamknięcia typu push polegający na tym że szafki samodzielnie otwierają się po naciśnięciu. Wyrzucamy też metalowe miski, garnki oraz wszystkie czerwone elementy. W miejscu okapu stosujemy mozaikę imitująca kamienie np.:

Źródło: Leroy Merlin, mozaika kamień naturalny, 19,84 PLN /szt.

Trzeba tą kuchnię zbliżyć do natury. Dlatego skoro mamy kamienie to fuga powinna przypominać kolorem piasek. Na półkach powinny być poustawiane świece i latarenki.

Źródło: meble kuchenne MOMBASA, producent Arino House.

Nie można zapomnieć o roślinności. Idealnie do takiego wnętrza pasowały by wszelkie zioła, warzywa, kwiaty. Zobaczcie czego brakuje w poprzednich kuchniach:

Źródło

Fajnie byłoby gdyby wszystkie te roślinki zamieszkały w bambusowych osłonkach na doniczki jak np.:

Źródło: allegro

Dodatkowo do stylistyki panowałyby miski, naczynia gliniane

Źródło: Jysk

Dodatkowym fajnym elementem byłby kamienny, ciężki moździerz.

Na deser przygotowałam kwintesencję stylu spa, czyli przepięknie sfotografowany aparatem Richarda Powers’a apartament Donny Karan. To właśnie te zdjęcia były zalążkiem tego postu i to one zainspirowały mnie do zgłębienia stylu spa. Już od pierwszych zdjęć można zauważyć zainteresowanie właścicielki buddyzmem a styl jej apartamentu - budda spa. A co za tym idzie w apartamencie tym musi znaleźć się miejsce do relaksu i medytacji.

Od pierwszego spojrzenia można zauważyć że ważna jest tu przestrzeń. Jasne marmurów podłogi zwielokrotniają to wrażenie.

Czy czarna ścian przytłacza? Ależ skąd! Daje poczucie luksusu, elegancji, wręcz ociepla jasne wnętrza. Zwróćcie uwagę, że nie jest ona tak zwyczajnie czarna…raczej w odcieniu grafitowej szarości…nie pomalowana w sposób prosty, ale z lekkimi przecierkami. Jak wspaniale prezentuje się na tle takiej ściany dekoracja florystyczna pasująca swoim stylem do aranżacji zaczerpniętej z kraju kwitnącej wiśni. Oczywiście komplet naczyń też pasuje do stylistyki wnętrz inspirowanych kulturą Dalekiego Wschodu.

W całym apartamencie w różnych elementach pojawia się naturalne ciemne drewno…półki, stoliki, krzesła. Dla mnie jednak absolutnym numerem jeden jest ciemny drewniany stół – ława z dekoracją florystyczną wygładzającą jak wyrastająca z jego wnętrza trawa.

Obraz w sepii wspaniale komponuje się z biało –czarnym wnętrzem.

Cały apartament charakteryzuje jednolita kolorystyka …biel, czerń. Gdzieniegdzie przełamana jest ona mocniejszym akcentem jak w przypadku tego oprawionego w złotą ramę czerwonego obrazu.

Oprócz fantastycznych wnętrz apartament ten ma też wspaniały widok na Nowy Jork.

Źródło: yatzer

Po fascynacji apartamentem Donny Karan zachwyciłam się pracami Richarda Powers’a. Jak się okazuje wnętrza spa można zrobić na wiele przewrotnych sposobów.

Music Club spa

Kto by przypuszczał. Nigdy nawet sobie nie wyobrażałam ze wnętrze spa może przypominać wnętrze nocnego klubu. A jednak. Człowiek uczy się przez całe życie. Zwróćcie uwagę na obłędny widok za oknem.

Clasical spa

Proszę, proszę. Nie możliwe? A jednak. Znów zaskoczenie. Wydawać się mogło że styl klasyczny jest niemożliwy do zaadoptowania do wnętrza spa. Nic bardziej mylnego. Zrezygnowano z przepychu a postawiono na prostotę. Oczywiście nie zobaczymy w takim wnętrzu żadnych ludwików ze żłobionymi nogami a za to zastąpiono je np. lekkim szklanym stolikiem.

Źródło: Richard Powers

Richard Powers za każdym razem podkreśla że meble we wnętrzu oznaczają dużo więcej niż funkcjonalność:

W prostym nowoczesnym wnętrzu taki element daje natychmiastowy nieoczekiwany efekt. Jego siła odziaływania jest spotęgowana. Wnętrze natychmiast ożywa.

Wnętrza i design w stylu nowoczesnym to zupełnie nie moja bajka. Niemniej jednak styl i klasa prezentowana na zdjęciach Richarda Powersa sprawiają, że te wnętrza do mnie trafiają. Nie czułabym się w nich obco a raczej wyjątkowo. Mimo że, nie jestem osobą która przywykła do luksusu zarezerwowanego dla “gwiazd” i często w bardzo eleganckich wnętrzach czuję się nieco skrępowana, to tutaj wydaje mi się że mogłabym się odprężyć.

Na koniec jeszcze kilka zdjęć z hotelu Capri Palace jako przykład aranżacji wnętrz w stylu spa w luksusowym hotelu.

Źródło:

Miłego wypoczynku.

“Kto sam siebie nie uczynił pięknym, nie ma prawa do obcowania z pięknem”- Kakuzo Okakura

Żródło: photographer chris everard

Wystawa lata 50-te, 60-te

2011-03-06T10:49:00.001+01:00

W sobotę ok 13 wreszcie znalazłam trochę czasu, aby odwiedzić najnowszą wystawę w Muzeum Narodowym “Chcemy być nowocześni” przedstawiającą polski design z lat 1955-1968. Wstyd się przyznać jaka jestem leniwa bo mieszkając 10 minut drogi spacerkiem od muzeum wybrałam się tam pierwszy raz od 10 lat. Ostatni raz pamiętam wycieczki w muzeum. I patrząc na tłumy nie mnie pierwszą skusił temat wystawy. Mimo wszystko nie spodziewałam się aż takiej popularności. Muzeum było wręcz oblegane o czym świadczy fakt że w kolejce po kurtkę odstaliśmy ponad 20 minut. A i tak gorzej mieli Ci którzy stali w kolejce żeby oddać odzienie wierzchnie bo była ona 3 razy dłuższa.

Dzięki ogromnemu zainteresowaniu wystawą mogłam zapoznać się nie tylko ze sztuką użytkową, ale także z przekrojem społeczeństwa, który odwiedził muzeum. Najbardziej rozbawiły mnie dwie staruszki, które pomimo błagań pań pilnujących eksponatów chciały koniecznie usiąść na krześle, które jak mówiły kiedyś miały w domu. Tak więc dla niektórych spotkania z tymi przedmiotami były mocno wzruszające. Rodzice oprowadzali swoje dzieci pokazując im świat z tamtych lat. Szczególnie ujął mnie temperamentem jeden pan w czarnej marynarce ciągnący za sobą córkę lat może 6-7 opowiadający w ten sposób: “popatrz tutaj masz neon CPN to wyobraź sobie że dziś mamy Orlen a kiedyś był CPN”, “popatrz na ten samochód (Syrena Sport, 1960) kiedyś to było zamiast porche” itp. omawiając każdy eksponat dość szczegółowo i z przykładami.

Mnie osobiście ze względów zawodowych zainteresował komplet stołowy wykorzystywany w latach 60 przez PLL LOT:

No i oczywiście odnalazłam tam coś swojego a mianowicie talerzyki babci (na niemalże identycznych podawany jest u babci deser):

Z kolei mojemu mężowi najbardziej podobał się aparat fotograficzny “Alfa” Krzysztofa Meisnera i Olgierda Rutkowskiego z lat 1958-1959:

Skomentował go po prostu: “Prototyp Sony Alfa”

Opuszczając wystawę czułam niedosyt. Chciałam zobaczyć znacznie więcej.

Największą bolączką polskich projektantów był brak dostępu do materiałów syntetycznych. Dlatego tez realizowali swoje projekty korzystając z elementów tak mało szlachetnych jak sklejka:

"Forma jest zależna od technologii, a technologia może otwierać nieznane dotąd możliwości kształtowania przedmiotu. Im bardziej plastyczne jest tworzywo, tym mniej stawia ograniczeń wyobraźni projektanta i tym łatwiej może on kreować oryginalne formy. W Polsce syntetyki były bardzo trudno dostępne, ale jednak kilku projektantom udało się wbrew wszelkim przeciwnościom stworzyć pod koniec lat 50. meble z nowoczesnych mas plastycznych. Substytutem tworzyw sztucznych stała się przede wszystkim sklejka wyginana w charakterystyczne łupinowe formy, a także wiklina, z której można było tworzyć fantastyczne kształty a która w zestawieniu z metalem zyskiwała nowoczesny charakter. Eksperymentowano z siatką metalową, a stelaże z prętów wypełniano sznurkiem, taśmami, linką nylonową. Meblarze stosowali też okładziny z mas szklanych lub ceramicznych, aby wprowadzić do sprzętów kolor i niespotykane faktury. ” – wystawa |Chcemy być nowocześni|

Roman Modzelewski, fotel, 1958

Muszę się zatrzymać na chwilę przy Romanie Modzelewskim. Jako jeden z pierwszych miał możliwość eksperymentowania z wykorzystaniem nowych surowców jakimi były tworzywa sztuczne. W 1958 roku stworzył słynny fotel wykonany z z włókna szklanego i żywicy epoksydowej opierający się na metalowych nogach. Projekt ten był na tyle nowatorski że zainteresował się nim sam guru designu Le Corbusier. Jednak ówczesne realia polityczne zaprzepaściły szansę Romana Modzelewskiego na sprzedaż patentu oraz produkcję mebla za granicą. Szkoda, WIELKA SZKODA.

Teresa Kruszewska, Spółdzielnia Artystów „Ład”, krzesła ze sklejki „Muszelka”, 1956,

Lesław Kiernicki, fotel muszla, 1958

Jan Kurzątkowski, fotel lata 60.

“Abstrakcja była szczególnie modna i popularna. Po latach panowania realizmu socjalistycznego, sztukę abstrakcyjną postrzegano jako symbol wolności. A substytutem obrazu, na który nie każdy mógł sobie pozwolić, stała się drukowana lub malowana tkanina. Wieszane na ścianach makaty stanowiły swego rodzaju obrazy bez ram, ale nawet zasłony mogły wnieść do mieszkania element nowej sztuki. Zwłaszcza we wnętrzach użyteczności publicznej, w kawiarniach czy restauracjach płachty materii w abstrakcyjne wzory, wyraziste i kolorowe, stanowiły pożądany znak nowoczesności nadający charakter całemu wnętrzu. Wpływ abstrakcji widać także w ceramice – gęste, barwne szkliwa naciekowe stosowane przez wielu ceramików przywodzą na myśl malarstwo informel.”

Alicja Wyszogrodzka, chusta z głową kobiecą 1957-1958

komplet wypoczynkowy

Lata 50te

W pierwszej połowie lat 50tych w Polsce obowiązywała doktryna sztuki realistycznej ale w formie i treści socjalistycznej. Władze nie interesowały się wzornictwem. Mimo to w 1950 powstaje Instytut Wzornictwa Przemysłowego który opracowywał nowe wzory do produkcji (niestety w małym stopniu realizowane) oraz popularyzował wiedzę Polaków poprzez wystawy i publikację.

W roku 1952 w Zachęcie zorganizowana została I Ogólnopolska Wystawa Architektury Wnętrz i Sztuki Dekoracyjnej.

W 1953 roku po śmierci Stalina do Polski zaczęły docierać informację na temat wzornictwa i stylu życia na zachodzie. Wraz z przejęciem władzy przez Gomułkę i okresem “odwilży” a co za tym idzie część przemysłu ciężkiego przestawiono na potrzeby konsumpcyjne. Zaowocowało to odrzucenie doktryny socrealizmu, eksperymenty z nowymi materiałami, nową stylistyką, pomimo problemów ze zdobyciem właściwych materiałów do produkcji.

W drugiej połowie lat 50 postawiono na nowoczesność. Wszyscy chcieli być modni po latach izolacji.

W pomieszczeniach pojawiły się tkaniny dekoracyjne tzw. pikasy. Ceramika przeżywała swój renesans. Do produkcji mebli wykorzystywano sklejkę a później tworzywa sztuczne: igielit, winidur i w końcu żywice epoksydowe.

Najsłynniejsze produkty tamtych czasów to: diaskop BAJKA, skuter OSA i samochód SYRENA SPORT.

Elementy charakterystyczne dla stylistyki lat 50.to:

+ język abstrakcji,

+ organiczne formy,

+ asymetria,

+ diagonalne linie,

+ kompozycje oparte na literach „A” i „X”,

+ żywa kolorystyka.

Dzięki używaniu takich kolorów jak oranż, pistacja, czerwień, błękit, a nawet czerń, czyniły wnętrza stawały się dużo bardziej atrakcyjne.

Źródło: wystawa “Chcemy być nowocześni”

Lata 60te

W latach 60 podniósł się poziom nakładów na produkcję dóbr konsumpcyjnych a przed wzornictwem przemysłowym postawiono nowe zadanie – zdobycia zachodnich walut poprzez wzrost eksportu.

Polscy twórcy zaprojektowali wiele przedmiotów wyposażenia gospodarstwa domowego, urządzeń, maszyn które wreszcie pojawiły się na rynku i mogły trafić do zwykłego odbiorcy. Przykładami ich kreatywności były m.in: radio RAMONA, gramofon BAMBINO, radioodbiornik EWA, ceramika i szkło użytkowe projektowane w IWP.

Kultowe stały się meble segmentowe oraz najbardziej znamy SYSTEM MK zaprojektowany przez Bogusławę i Czesława Kowalskich (hihi a to przypadek…coś dla mas tworzą właściciele najbardziej popularnego w Polsce nazwiska). Nic więc dziwnego ze meble nazwano “meblami Kowalskich”.

Źródło

Tego typu zestawy mebli zyskały dużą popularność po pierwsze dlatego że nadawały się idealnie do małych mieszkań (mamy tu przestrzeń do pracy – biurko, przestrzeń do spania – rozkładany tapczan a wszystko na niewielkiej przestrzeni zabudowy) a po drugie dzięki elastyczności projektu odbiorca mógł sam skonstruować taką zabudowę jak mu najbardziej pasuje a co za tym idzie mieszkania w których stała ta meblościanka nie wyglądały tak samo.

Pozwolicie że wtrącę małą dygresję. Jednakowość mieszkań, która nastąpiła w późniejszych latach za sprawą meblościanek przypomina mi scena z filmu “Zmiennicy” oddającego klimat lat 80. Po nocnym pijaństwie Janusz Rywiński pomylił mieszkania ponieważ w tym samym bloku wystrój wnętrz był niemal identyczny:

W latach 60 dekoratorzy wnętrz korzystali z wzorców kolorystycznych zaczerpniętych z poprzedniej epoki dodatkowo wzbogacając je delikatniejszymi odcieniami jak: seledyn, lawenda, ciepły róż. Zainteresowano się też sztuką etniczną i orientalną oraz charakterystycznymi dla niej tonacjami: turkusem, purpurą,żółcią, czernią oraz jaskrawym różem.

Źródło: na podstawie materiałów zamieszczonych na stronie INW

Jednym z współczesnych trendów w aranżacji wnętrz jest podążanie za stylistyką lat 50 i 60, a wraz z nią stylem nieco kiczowatym ale zarazem bardzo żywiołowym. A oto wnętrze współczesne stylizowane na lata 50. Zapraszam do paryskiego apartamentu Jean-Christophe Aumas’a:

Jak widać po kolorystyce ścian znowu modne są kontrasty, ale pokazane w sposób niekonwencjonalny, nawet ironiczny (żółta linia oddzielająca kolory biały i różowy a także niebieskie trójkąty). Trzeba przyznać że ściany w tym salonie pomalowane są w nieszablonowy sposób. Ciemny fiolet łączy się tu z różem i bielą a całość wygląda jak tło nowoczesnego obrazu. Widać że zachowana tu została tradycyjna klepka. Oryginalne sprzęty z epoki jak np: komoda, szezlong, stolik połączone są z nowoczesnymi– obraz, czarna lampa.

Na suficie zwisa oryginalna lampa – pająk. Kiedyś widziałam podobną w jednym z programów “Dekoratorni” tylko, że tamta skonstruowana została ze sznurów od żelazek i żarówek. Zastanawiam się też, jaki materiał został wykorzystany do zaakcentowania tej ścianki za komodą. Szare płyty…mogę się tylko domyślać, że za nimi jest aneks kuchenny

Taki prysznic widziałam tylko w starej przebieralni przy plaży. No i ten kolor. Kiedyś tak popularny. Coś pomiędzy kolorem morskim a szmaragdowym.

Ogólnie apartament urządzony jest w bardzo nowatorski sposób. Mimo, że całościowo zupełnie do mnie nie przemawia to ze względu na swoją oryginalność kilka idei mogłabym wykorzystać. Już jakiś czas zastanawiam się czy nie zrobić w mieszkaniu takiego portalu kominkowego. Oczywiście mój musiałby być narożny. Fajny pomysł z pomalowaniem niektórych sztab leżących przy kominku.

Przez długi czas zastanawiałam się co naprawdę zaprezentowane zostało na następnym zdjęciu. Po jakimś czasie doszłam do tego, że szafka została oklejona fototapetą ze zdjęciem starej klepki. Dzięki temu wnętrze ma charakter wielowymiarowy i stanowi nie lada zagadkę dla oka. Pomysłowo i zabawnie.

Na kolejnym zdjęciu warto zwrócić uwagę na bardzo nietypowe lampy. Wyjątkowo oryginalna jest też konstrukcja oddzielająca jedną przestrzeń od drugiej (w tym przypadku stół do pracy). Tego typu rozgraniczenie jest zaczerpnięte wypisz wymaluj ze stylistyki tamtych lat (zwróćcie uwagę na pierwsze zdjęcie zamieszczone z wystawy: tam też “przepierzenie” oddziela mebel przypominający kozetkę). Dlatego też moim pierwszym skojarzeniem był gabinet lekarski i parawan zapewniający nam prywatność.

Źródło

A teraz zerknijmy co się działo poza granicami Polski. Przypadkowo trafiłam na zdjęcia Juliusa a w nich domu zaprojektowanego przez Richarda Neutra, który specjalizował się w aranżacji komfortowych wilii dla miliarderów. Wszystko zaczęło się od tego, że odnalazłam w książce “Przygody architektury…”jego wypowiedź:

“Nie mogę służyć człowiekowi, zanim go nie poznam. Nie mogę zaprojektować dobrego pomieszczenia dla białego niedźwiedzia w ogrodzie zoologicznym, zanim go nie poznam i nie polubię, zanim nie postaram się lepiej zrozumieć białych niedźwiedzi“ – R. Neutra

Postanowiłam poznać jego prace, szczególnie że tworzył swoje projekty w okresie lat 50-60 tych. Jednym z jego najwybitniejszych dzieł jest dom z lat 1946-47 w Palm Springs w Kalifornii, zaprojektowany dla rodziny Kaufmanów.

Julius Shulman_Kaufmann House_Richard Neutra, 1946

Dom charakteryzują duże powierzchnie szklane, rozpięte pomiędzy sufitem a podłogą, łączące proste wnętrza z prostym pejzażem otaczającym dom.

Julius Shulman_Chuey House, L.A., 1954_Richard Neutra, 1956

A oto inne prace fotografa Juliusa Shulmana:

Zwróćcie uwagę na charakterystyczne dla stylistyki lat 50 obłe kształty mebli.

Julius Shulman_Charles Eames & Eero Saarinen_Entenza Residence, 1950

Julius Shulman_Palmer & Krisel Twin Palms House_Alexander, 1957

Julius Shulman_Case Study House 21, 1958

Źródło

Projekty Richarda Neutra i innych architektów z tamtego okresu charakteryzowały prostota stylu i duża ilość powierzchni szklanych oraz pozbawianych ozdób płaszczyzn.

Współczesne rozwiązania zastosowane w domu projektu Richarda Neutra mające na celu zapanowanie nad dostępem światła, odpowiednim oświetleniem salonu i zadbanie o prywatność.

Źródło

Kolory jesieni

2010-10-13T22:53:00.001+02:00

Zastanawialiście się jaki kolor będzie miała jesień w tym roku? To pytanie zadawałam sobie pod koniec sierpnia. Upłynął wrzesień i już wiem, że jak co roku z jednej strony zaskakuje nas eksplozją barw a z drugiej zasmuca szarością. Zapraszam na wycieczkę po wnętrzach doprawionych barwami jesieni ze szczyptą subiektywnych komentarzy.

Źródło: Czerwona Maszyna , komoda Kare Design, 5398.00 zł

WRZEŚNIOWE SŁOŃCE

Na pokazach mody w sezonie 2010 króluje czerwień. A we wnętrzach? Jak co roku zresztą przeważają barwy zaczerpnięte z otaczającej przyrody. Zapewne czerwieni nie zabraknie, ale raczej w niewielkiej ilości – akcent tu akcent tam.

Kolory jesiennych liści na podstawie źródło

Wnętrze utrzymane w stonowanej kolorystyce – bezpiecznych beży, ożywione za pomocą dodatków w postaci poduszek: czerwonej i w kolorach jesiennych liści oraz żółto –czerwonych kwiatów,

W takim wnętrzu odpowiednio sterując dodatkami można prosto wytworzyć atmosferę na każdą porę roku. Podoba mi się bardzo odcień tej kanapy, nie jestem do końca przekonana, czy jest to len, czy materiał go udający. Przy tak dużym oknie fantastycznie spisuje się potężny mosiężny karnisz. Wnętrze jest bardzo uniwersalne i praktyczne. Kolory we wnętrzu nie poddadzą się przemijającym modom. Gdybym przez oparcie sofy przerzuciła ciepły kremowy pled i zmieniła dywan na kremowo – białego futrzaka, a na stoliku postawiła dwa przeźroczyste wazony w kolorach błękitu mielibyśmy dekorację na zimę. Tym razem, do jesiennej atmosfery nawiązują roleta oraz ściany. Klasyczna kremowo- biała kuchnia nabrała charakteru dzięki barwnej rolecie. Dzięki czerwonym ścianom kuchnia stała się jeszcze bardziej przytulna. Żywe kolory są świetnym tłem dla mebli w odcieniach bieli i jasnego beżu i na odwrót jasne barwy ścian stonują meble w intensywnych kolorach. Źródło

Podobną barwę jaka została użyta na ścianach kuchni znalazłam w kolekcji Dulux- nazywa się Burnt Autumn.

FIOLET / DOJRZAŁE OWOCE JESIENI

Wiemy już, że we wnętrzach dominują kolory natury. Ponieważ mamy sezon na wrzosy, śliwki, nie zabraknie w nich odcieni fioletu. “Jesienna paleta barw zaczyna się od śliwkowego i jeżynowego fioletu, biegnie przez wrzosy, odcienie dojrzałych granatów, mocny róż indyjski i słodkie lila, potem wraca do koloru jagód” -Mój piękny dom nr 9/2010.

Wiemy już na jakie barwy można śmiało postawić w tym roku: fuksja, purpura, fiolet, bordo, śliwka, burgund; czas je zwizualizować:

Dwie zupełnie różne propozycje wystroju wnętrz zaproponowane w najnowszej kolekcji tkanin Impresje Home Collection. Obie w najmodniejszej gamie kolorystycznej, ale w dwóch, zupełnie rożnych stylach. Pierwszy klasyczny, to polaczenie filetu ze z odcieniami żółci. Dojrzała śliwka węgierka i złoto. Okazuje się, że te dwa kolory wcale nie gryzą się ze sobą, ale fantastycznie współgrają. Ludwikowska sofa w kolorze ciemnego fioletu, wykończona złoceniami a do tego lampa o złotej rzeźbionej podstawie, oraz żółtym kloszu. Gdybym przeczytała ten opis a nie zobaczyła tego na zdjęciu nie uwierzyłabym, że to wnętrze jest urządzone ze smakiem. A jednak, Jest kolorowo, ale w pełnej harmonii.

Druga propozycja, zdecydowanie bardziej nowoczesna. Na tak wzorzyste zasłony zestawione z tapetą w poziome paski pozwolić sobie możemy tylko i wyłącznie w przypadku, gdy zdecydujemy się na wykorzystanie mebli o gładkiej tapicerce. Biała kanapa kontra fotel w kolorze fuksji, barwna ściana i zasłony w zestawie z białą podłogą.

Źródło: Impresje Home Collection

Benjamin Moore &Co. proponuje, tegorocznej jesieni, ściany w kolorze śliwki. Tym razem, paski występują w tej kompozycji w dekoracyjnych ramkach wiszących na ścianie. Na stole dekoracji dopełnia piękny jesienny bukiet.

Źródło: Benjamin Moore & Co. – Wall Color: Summer Plum

W kolejnej aranżacji znów możemy podziwiać zestawienie koloru śliwkowego z białym. Listwy ozdobne na ścianie nadają wystrojowi bardziej klasyczny wygląd. Bardzo podobają mi się orientalne litery na ścianie dodające kompozycji nieco egzotyki. Dla mnie numerem jeden w tym zdjęciu pozostaje fotel. Podoba mi się zarówno jego wzór jak i kolorystyka. Gdybym mogła urządzić swoją bibliotekę lub gabinet (czysto teoretycznie, gdyż w moim mieszkaniu są tylko dwa pokoje i żaden nie spełnia takiej funkcji) chciałabym żeby znalazł się tam taki fotel.

Źródło

Kolejne zdjęcie przedstawia meble z kolekcji Vox. I choć sama kolekcja, nie zachwyca niczym nowym, to zaprezentowałam ją, ponieważ podoba mi sie gama kolorystyczna tej aranżacji. Chłodne wnętrze utrzymane w szarościach, bieli i czerni zostało ożywione za pomocą kilku fioletowych akcentów. Kolor szary i fiolet pasują do siebie idealnie, nadając wnętrzu posmak wysublimowanej elegancji. Sama już nie wiem, czy to wnętrze jest urządzone z niezwykłym smakiem i elegancją, czy też patrzę na nie przez pryzmat czarno - białego zdjęcia zawieszonego nad łóżkiem. Taki trik: kobieta na zdjęciu sprawia, że automatycznie wydaje mi się, że wnętrze to przeznaczone jest dla osoby silnej, pewnej siebie, niezależnej, pełnej wdzięku. Autosugestia.

Źródło:Meble Vox

Z kolei Ikea zaprezentowała czarny komplet mebli z kolekcji Edland na tle różowych ścian i śliwkowych zasłon. Jak to wypadło? Kobieco, nieco tajemniczo, trochę azjatycko. Wymarzony buduar. Całości dopełnia złote lustro Levanger.

Źródło: Ikea

Śliczne połączenie pastelowych odcieni oliwki i fioletu oraz bieli. Ciekawie zaznaczona granica między kolorami idealnie pasuję do wykroju łóżka. Najbardziej podoba mi się w tej kompozycji: 1) kształt oparcia łóżka świetnie prezentujący się na tle fioletowej ściany ( na białej ścianie zupełnie by zniknął), 2) kontrast pomiędzy matem ścian a połyskliwymi poduszkami.

Źródło

Komponując paletę barw we wnętrach trzeba uważać, żeby nie przesadzić z nasyceniem kolorów. Na kolejnym zdjęciu barwy fioletu i zieleni występują jako kolory dopełniające. Ściana w kolorze lila z zaznaczonym mocniejszym paskiem na górze, obrazy w kolorze fioletu i zieleni, zielone zasłony i koc a do tego stonowana tapicerka mebli.

Wszystkie elementy we wnętrzu tworzą spójną całość. Okładki książek, ramki zdjęć, bukiet kwiatów dopełniają się wzajemnie, przypominając, że odpowiednio skomponowany wystrój to nie tylko kolory ścian czy mebli, ale także dodatki.

Ciekawym akcentem całej kompozycji jest galeria “obrazów”. Dzięki odpowiednim zgnieceniu tektury uzyskuje się efekt trójwymiarowy. Szczerze powiedziawszy to wygląda to trochę tak jakby wykorzystano tacki po frytkach. Zatytułowałam ten obrazek galeria glonów.

Źródło

Jeszcze jedną wariacją na temat połączenia fioletu i zieleni jest zestawienie barw oberżyny i limonki.

Żródło:

Tym razem w pięknych klasycznych wnętrzach oberżyna występuje solo. Okazuje się że nawet we wnętrzach vintage fiolet spisuje się wyśmienicie. Jak dla mnie najpiękniejsze wnętrza z akcentami fioletu. Gablotka na ostatnim zdjęciu – cudo.

Żródło:

Brąz i fiolet? Połączenie wydaje sie niemal niemożliwe. A jednak. Ponieważ oba kolory są ciemne i intensywne wydawać by się mogło, że wnętrze będzie smutne, zaciemnione. Fiolet jest uważany za kolor trudny, ale w połączeniu z brązem to wyzwanie dla prawdziwej artystki. Uważam że Amanda Nisbet sprostała zadaniu. Stworzyła wnętrze niebanalne, eleganckie, pełne szyku i tajemniczości. Dzięki odpowiednim dodatkom – jasnym meblom, oraz powieszeniu lustra, wnętrze wcale nie wydaje się przygnębiające. Odważne kolory i błyszczące lustro sprawiają że wnętrze wpasowuje się do stylu glamour.

Styl glamour chętnie widziany jest w salonie, ale także w sypialni. Szklana podstawa lampy i ciekawa tapicerka zagłówka łóżka idealnie pasują do wnętrza. Źródło

W moim domu, gdzie farby na ścianach nie leżą nawet rok, ciężko byłoby przekonać mi męża do nagłych zmian kolorów. Wpadłam jednak na pomysł żeby zarazić fioletem moich rodziców. Pokazałam im paletę barw.. i namówiłam żeby w niedalekiej przyszłości zaryzykowali i jedną ścian w holu pomalowali na kolor fioletu. Wisi tam teraz samotnie obrazek w jasnej drewnianej ramie przedstawiający ciemne fioletowe kwiaty. Na białej ścianie wygląda bardzo pospolicie. Zupełnie inaczej wyglądałby na ścianie w barwie twilight cinders (trzeci od góry). Jedna ściana w zupełności wystarczy, żeby za bardzo nie zmniejszyć przestrzeni.

Moje ulubione odcienie fioletu z palety Dulux:

Tutaj bardzo niewyraźne zdjęcie z komórki. Tak aby zobrazować problem.

Jak najbardziej pasująca do tegorocznej palety barw jest kula wrzosu.

Źródło: fot. fafarafa.pl - poduszka Atelier LZC

BEŻ, LEN

Jeśli odcienie fioletu w mieszkaniu wydają się zbyt ekstremalne zawsze można być wiernym jesiennej królowej, która panuje nam we wnętrzach niepodzielnie od kilku sezonów a mianowicie odcieniom beżu.

Przy okazji jesiennych aranżacji nie można zapomnieć o lnie, który idealnie synchronizuje się z odcieniami beżu.

WIKLINA

Jeszcze do niedawna wiklina kojarzyłam mi się z latem. Teraz, w jesiennej aranżacji, podoba mi się jeszcze bardziej. Na razie gości ona w moim domu tylko i wyłącznie w postaci różnego rodzaju koszy i koszyków, ale zainspirowana ostatnim zdjęciem zastanawiam się jak miło by było zatopić się w lekturze książki, przykryta ciepłym pledem, siedząc w wiklinowym fotelu i sącząc aromatyczną gorącą herbatę. Eh, miło? Gdyby tylko był na to czas.

Źródło: MPD nr.9/2010 str-49-50

Źródło

Aby trochę odpocząć od połączenia wikliny i miękkich materiałów w naturalnych barwach, teraz połączenie z nieco mocniejszym barwą. Kolor fuksji idealnie sie do tego nadaje. Źródło

Wiklina w kuchni…

i w sypialni..

Źródło: MPD nr.10/2010 str-8-11

U mnie w domu beż króluje w toalecie. Jakiś czas temu w na wyprzedaży w sklepie Zone kupiłam trzy wazony (po 10zł), każdy w innym odcieniu beżu. Po lewej strony ozdobiona przeze mnie motywem lawendy doniczka z Ikea, która pełni funkcję pojemnika na waciki. W worku na buty zapas papieru toaletowego :)

Źródło: Pottery Barn

Jesień zagościła też w mojej kuchni. Ostatnio oszalałam na punkcie tarty ze szpinakiem. Do tego stopnia że zrobiłam już dwie pod rząd. Cierpi na tym mój mąż, który nie ma nic do szpinaku, ale zdecydowanie wolałby coś z mięsem :). A ja chciałam zrobić z niego Papaj’a:

Tarta ze szpinakiem i serem fetą

Przedpokój

2010-10-05T10:46:00.001+02:00

Zawsze sie zastanawiałam, jak mógłby wyglądać mój przedpokój, gdyby wpuścić do niego trochę światła, i gdyby nie był długim korytarzem. Niestety jestem posiadaczką przedpokoju, który jest długi i wąski i w którym niewiele rzeczy da się ustawić, żeby nie zatarasować przejścia.

Klasyczne szarości. Jedno z piękniejszych zdjęć przedpokoi jakie ostatnio widziałam. Przejdźmy od razu do tego co mi się podoba: 1. uwielbiam ten odcień szarości oczywiście we wnętrzach dobrze doświetlonych (u mnie odpada) 2. lustro i ramki fantastycznie współgrają 3. meble takie jakie lubię – piękne krzesła i taboret 4. lampy z kryształową podstawą – śliczne. Nie podoba mi się natomiast zbytni ścisk na konsolce, w takim wykonaniu nie sposób już nic na niej położyć, a co dopiero rzucić torebkę. Wystarczyła by jedna lampka, nawet gdyby miałoby to zburzyć symetrię.

Niby szaro, ciemno, ale bardzo elegancko. Śliczne duże drzwi przez które wpada dzienne światło. Dodatki black & white. Przy drzwiach ustawiona jest czarna konsola a zamiast lustra wisi obraz. W takim przedpokoju można spokojnie postawić doniczkę z kwiatami (ja mogłabym w swoim jedynie pokusić się o sztuczne). Podoba mi się tu: 1. żyrandol (nawet wyłączony jest efektowny) 2. wzór na drzwiach

Na następnym zdjęciu, podobnie jak na poprzednim, główną role gra czarna konsola. W sumie bardzo prosto a jednocześnie wszystko do siebie pasuje. Duży plus za przepiękny bukiet kwiatów, który sam w sobie jest najlepszą dekoracją. Mam nadzieję, że są to kwiaty sztuczne bo na zdjęciu byłoby smutno i monotonnie, gdyby ich nie było. Minus za czarną ramkę – co za dużo to nie zdrowo – w tym przypadku czarnego.

Źródło

W stylu wiejskim. Wiaderko już jest, brakuje mi jeszcze kaloszy. Trochę przypomina mi domek na działce moich dziadków. Dobry styl dla domu na wsi. Jest gdzie powiesić parasolkę, odstawić brudne, zabłocone buty i usiąść np. żeby zawiązać sznurówki. Podoba mi sie: 1. swojskość widoczna od pierwszego wejrzenia, do takiego domu wchodzi się z przyjemnością 2. gzyms, na którym można postawić wszelkie urocze łapacze kurzu

Źródło

A o to jeszcze jeden przedpokój w typowym rustykalnym stylu. W pierwszej kolejności skojarzył mi się z stylem kowbojskim. Bonanza? Byłby idealny do domku myśliwskiego. Ciekawa tapeta w różnego rodzaju ptaki. W sumie oprócz interesujących i fajnie postarzonych drzwi niewiele mogę powiedzieć o tym co mi się podoba. A i jeszcze jedno. Na poprzednim zdjęciu brakowało mi kaloszy. Proszę, oto są. Źródło

Skoro mieliśmy już przedpokój w stylu rustykalnym nie trzeba było długo czekać żeby pojawił się z elementami stylu prowansalskiego. Na kolejnym zdjęciu, przedstawiony jest bardziej przedsionek, niż przedpokój. Brakuje mi miejsca na powieszenie odzieży, miejsca na buty. Kompozycja jest bardzo ładna, ale nie spełnia podstawowych funkcji przedpokoju. Podoba mi sie: 1. wieniec; stanowi ładną ozdobę, choć w tym przypadku za bardzo dominującą 2. połączenie wyblakłego seledynu z brudną żółcią

Źródło

I jeszcze jeden przedpokój w stylu sielsko - anielskim. Tym razem w kolorze błękitnym. Cieszę się, że oprócz obowiązkowych w takiej stylizacji kaloszy, znalazło się tu też miejsce na pantofelki. Dużo fajnych poduszek. Skądś je kojarzę, ale nie mogę sobie przypomnieć skąd. Bardzo wiosennie to wszystko wygląda.

Źródło

Wrzosowa aleja. Oto, jak elementy florystyczne mogą wzbogacić wnętrze, nie tylko domu na wsi. Równie dobrze może być to wejście do apartamentu w mieście. Co mi się podoba: 1. fantastyczne drzwi; zarówno ich kolor, okucia, jak i kształt 2. obraz z wrzosem…po prostu super! (też chcę taki mięć) 3. bukiet w białym wazonie

Nie do końca do mnie przemawia lub inaczej nie podoba mi się: 1. badyle w stojaku na parasolki (można kupić inne, trochę bardziej powykręcane i te by mi się bardziej podobały)2. łączenie stylów za pomocą pufy w zebrę 3. żyrandol przypominający poroże jelenia 4. uschłe patyki na podłodze

O takiej właśnie łodydze myślałam:

Kolejną dekoracja pasującą do tego przedpokoju jest widywana ostatnio często w kwiaciarniach kula wrzosu. Na razie do zakupu takiej do mojego domu wstrzymuje mnie cena: w kwiaciarni 120zł, na allegro 66zł-78zł.

W stronę słońca. Miło przywitać gości w tak jasnym, optymistycznym przedpokoju. Trochę duże zagęszczenie mamy na tym zdjęciu, ale za to bardzo ładnych przedmiotów. Podoba ja mi się : 1. biało – brązowa naczynie, koszyk, zdecydowanie numer 1!; 2. świeczniki (już od jakiegoś czasu chodzą takie za mną, ale stale barierą jest cena) 3. do koszyka idealnie pasują biało - brązowe talerze na ścianie 4. bardzo ładna postarzana ława 5. ciekawa ekspozycja suszonych kwiatów 5. żyrandol w kształcie latarenki

Źródło

Kolejny jasno żółty przedpokój. Kojarzy mi się trochę z moją klatką schodową bo jest pomalowana dokładnie na takie same kolory. I kolejne kalosze, których brak tak zauważam. W porównaniu z poprzednim zdjęciem ten przedpokój wygląda trochę ubogo. Bardzo podobają mi sie biało – żółte poduszki i słońce, które dominuje w całym pomieszczeniu.

Źródło

A co powiecie na różowy przedpokój? Ładny pastelowy róż, kremowe drwi – w tym wnętrzu musi mieszkać kobieta. Choć w naszym mieszkaniu przez 10 lat w przedpokoju panował róż (i to o wiele bardziej intensywny odcień), a mieszkała tam cała rodzina, to nie polecałabym tego koloru jako uniwersalnego dla wszystkich. W zasadzie, skażona doświadczeniami, dostaję dreszczy na wspomnienie różowego przedpokoju. W tej kompozycji kilka elementów mi się podoba: 1. bardzo ładne zestawienie jasnego, nieco wyblakłego i przybrudzonego różu z zielenią widoczną na dywanie 2. róż i naturalne drewno 3. ciekawy żyrandol 4. ogólnie gama kolorów: przybrudzony róż, jasny szary, kremowy, oliwkowy, jasny brąz, czarny

Źródło

Tym razem piękne zestawianie szarości ,ale w nawiązaniu do zdjęcia poprzedniego, z elementami w kolorze różowym i oliwkowym. O kolorze ścian mogłabym sie rozpisywać długo i namiętnie, bo należy do grona moich ulubionych. Jak go określić? Połączenie różu, brązu i szarości? W palecie Dulux to kolor gdzieś pomiędzy takimi odcieniami jak: orzech włoski, babie lato, rzymski poranek, cynamonowy deser, bitter chocolate 3:

Na tym zdjęciu podoba mi się bardzo: 1. kolor ściany 2. zestawienie barw w odcieniach szarości, bieli, różu i oliwkowej zieleni

3. szklany wazon z różowymi kwiatkami . Nie jestem przekonana do rzeczy takich jak: 1)szary obrazek, który dopełnia wnętrza, idealnie się wpasowując w kolorystykę, jednocześnie zabiera miejsce na powieszenie kolejnego okrycia wierzchniego 2) kompozycja, która stanowi wizytówkę Ikea –zaczynając od wszelakich pudełek, poprzez wazon i oliwkowe kule, wszystko pochodzi z tego sklepu. Szkoda, bo trochę mi to przeszkadza.

Źródło

A może otwarta przestrzeń? Następny przedpokój a właściwie hol to już klasa wyższa wśród wnętrz. Przeznaczono na niego dużą przestrzeń, jest otwarty i jasny i pewnie znajduje się w dużych rozmiarów rezydencji. Czytając tak moje dywagacje, w których za pomocą szczegółów zobaczonych na zdjęciu próbuje scharakteryzować wnętrze, właśnie sobie uświadomiłam, jak ważną funkcje pełni przedpokój. Mogę się w 100% zgodzić ze stwierdzeniem: przedpokój jest wizytówką domu. Na podstawie zdjęcia przedpokoju od razu założyłam, że mamy do czynienia z właścicielami należącymi do bogatej klasy średniej, mieszkającymi w rezydencji pokaźnych rozmiarów. Może wiec warto zainwestować w swój przedpokój, aby od progu sprawiać dobre wrażenie i wywoływać zazdrość sąsiadów :) Co do samej kompozycji przedstawionej na zdjęciu, to podoba mi się otwartość i jasność tego wnętrza. Nie przemawia do mnie połączenie żeliwnych prętów z drewnem w balustradzie i nawiązujące do niej żeliwne siedzisko. Tego typu połączenie mogę znieść tylko i wyłącznie w przypadku prętów łóżka. Ciekawa terakota, nawiązująca do antycznych marmurów. Kwintesencją tego przedpokoju jest to, że w kilku przypadkach nawiązuje on do jakiegoś stylu(terakota w stylu klasycznym, siedzisko żeliwne w stylu ludwikowskim, połączenie drewna i metalu jak w stylu skandynawskim, halogenowe oświetlenie w stylu nowoczesnym) a wszystko połączone jest za pomocą eklektyzmu.

Źródło

Wielki błękit. Opisywałam już przedpokoje z domieszką lub dominacją koloru różowego, teraz przyszedł czas na błękit. Znów nazwanie tego pomieszczenia przedpokojem jest nieco nad wyraz, bo jest to raczej hol lub klatka schodowa. Utrzymany w tonacji chłodnego błękitu i złota, nawiązuje do elementów typowego stylu angielskiego w ciut nowocześniejszej wersji. O wszystkim decyduje wzór tapety. Podoba mi się 1. po raz kolejny zestawienie barw: pastelowy błękit ze złotem 2. przepiękne schody 3. ciekawa konsolka 4. oraz to, że zdecydowano się na, takie a nie inne, zasłonięcie okna, bo ciężkich lub wzorzystych zasłon bym nie zniosła. Czy wiecie że na konsolce stoją dwie białe lampki? Można sobie je darować w tym miejscu. Nie spełniają funkcji dekoracyjnej skoro ich nie widać, ani tym bardziej użytkowej, skoro nie są podłączone do kontaktu.

Źródło

Dla porównania pokażę Wam jeszcze jeden przedpokój w stylu angielskim. Tym razem utrzymany w kolorystyce beżowo – kremowej. Bardzo podoba mi się pomysł ułożenia tapety. Nie zdecydowano się tu na jednolitą wzorzystą tapetę, tylko ułożono ją naprzemian z gładką. Wszystko oddzielono białym paskiem i zestawiono ze ścianą w kolorze bladej żółci. Żródło

Bardzo podoba mi się wzór tej tapety. Szkoda tylko, że został użyty zbyt często. Dywan z tym samym motywem to już przesada. Nie wszystko musi, aż tak do siebie pasować. Jeszcze jeden krok w tę stronę spowoduje, że będzie mdło, zachowawczo i po babcinemu.

W drewnie. To jeden z tych przedpokoi, który ma za zadanie już od progu zaskoczyć bądź zaciekawić wchodzących do mieszkania. Tym razem za pomocą ciekawej fototapety. Kawałek lasu już na progu. Dla właścicieli żyjących w zgodzie z naturą. Jak już pewnie wspominałam mam przyjemność mieszkać w przechodnim mieszkaniu. I tak np. aby dotrzeć do łazienki trzeba przejść przez mały pokój. Kiedyś mieszkała w nim babcia. Na początku lat 90 w pokoju tym za pomocą dwóch ustawionych obok siebie regałów z książkami powstała ścianka, oddzielająca pokój babci, od korytarza do łazienki. O ile od strony pokoju prezentowała się akceptowalnie (dwa regały na książki), o tyle od strony korytarza witała przechodzących szarą dyktą. Trzeba było coś z tym zrobić. I tak właśnie w naszym domu pojawiła się pierwsza fototapeta przedstawiająca brzozy.

Źródło: Mój piękny dom, nr9/2010, str67

W kamieniu. Od razu wyjaśniam, że sam przedpokój wcale mi się nie podoba, ale chcę go pokazać ze względu na ciekawy pomysł z wykorzystaniem kamienia na jednej ze ścian korytarza. “Kamienne odpady, przycięte do pasów różnych rozmiarów i grubości, zostały położone bez fugi”. Sam przedpokój jak dla mnie jest za bardzo eko.

Źródło:M jak mieszkanie, nr 6(125), czerwiec 2010

Zamiast kamienia chodzi mi po głowie ściana wyłożona białą cegłą. Myślę sobie: długi, wąski przedpokój a jedna z krótszych ścian wyłożona płytką kamieniopodobną:

Źródło Incana, kolor: wanilia, rozmiary: 19X6cm, cena: 58,20zł/m2

Z kolei, w tym holu mamy jedna ścianę zostawioną sote, bez tynku. Patrząc na regularny układ cegieł, zapewne zostały one ułożone specjalnie do tej ekspozycji, a nie są wynikiem zbicia tynków. Zestawiono czerwień ścian i cegieł i od razu zrobiło się bardziej szlachecko. Bardzo odpowiada mi ta kolorystyka, jest wytwornie, jest starodawnie, stylowo, w dobrym guście. Nie byłoby jednak tak, gdyby ktoś w swojej pogoni za stylem postawił tu metalową zbroje :) a tak wszystko zestawione jest ze smakiem.

To jeszcze nie koniec tematu przedpokoi c.d.n…

Jednak na koniec tego posta chciałabym zaprezentować inspirację jesienną:

Źródło

Lampa, czyli dlaczego lubię bazarki

2010-09-27T16:22:00.001+02:00

Dzisiejsze moje motto brzmi : pośpiech nie popłaca. Jako zodiakalny baran jestem z natury niecierpliwa i tą sentencję powinnam sobie powtarzać codziennie wieczorem jak mantrę. Wielokrotnie dużo straciłam na niepotrzebnym pośpiechu, choćby kupując towar, który potem był dostępny o 50% taniej lub sprzedając akcję przed terminem w którym osiągną one taka cenę że transakcja zakończy się dla mnie zyskiem.

Dwa lata temu planując jak będzie wyglądało moje mieszkanie, w wielu gazetach znalazłam rzeczy, które po prostu musiały się w nim znaleźć żeby nadać odpowiedni charakter wnętrzom. Wielokrotnie zapisywałam producentów tych przedmiotów i czekałam na odpowiedni moment żeby je kupić. Ostatnio wypowiedziałam wojnę dyndającym przy suficie żarówkom! Lampę do kuchni znalazłam w kwietniu 2009 w Moje Mieszkanie:

Koszt 241zł. Skontaktowałam się z producentem żeby zapytać gdzie w Warszawie mogę kupić/zamówić produkty tej firmy. Po ustalenie adresu dzwonie do sklepu i pytam czy koszt lampy się zmienił i jak długo będę musiała czekać na zrealizowanie zamówienia. Okazało się że rok później moja wymarzona lampa kosztuje już 429, 44 zł!! Do tego muszę zamówić pasujący do niej kinkiet za 217 zł.

I tym sposobem, mamy koszt oświetlenia w kuchni 646,44 zł! Trochę dużo. Myślę: poczekamy jeszcze, aczkolwiek jestem zła na siebie, że nie kupiłam tego zestawu wcześniej, kiedy był znacznie tańszy. Pośpiech nie popłaca? Mój entuzjazm osłabł. Na razie sprawa kinkietu i lampy została odłożona na półkę, do czasu zgromadzenia odpowiednich środków.

Wspominałam Wam już że miałam na początku września swoje upragnione kilka dni urlopu. Jeździłam wtedy, kilkakrotnie, do moich rodziców mieszkających poza Warszawą. W jedne ze słonecznych popołudni września pojechałam do nich, ale wcześniej zatrzymałam się przy domu towarowym, żeby kupić słoiki na przetwory. Zanim jednak tam dotarłam, nie byłabym sobą, gdybym nie zahaczyła o pobliski bazarek. Moim łupem padły piękne poszwy na poduszki a każda po 1zł!, oraz poszwa na kołdrę za cenę 5zł! Uwielbiam bazarki! Często przyjeżdżam tu w sobotę, kiedy tętni on życiem, po świeże warzywa i owoce. Żaden z moich domowników nie może zrozumieć dlaczego jestem taka szczęśliwa, gdy wkraczam w tę zbieraninę straganów i chłonę jego atmosferę. Przy okazji zakupu śliwek na przetwory, nie dość że mogłam je wybrać z pośród kilkunastu różnych dostawców, to jeszcze pogawędzić z panią, która je sprzedaje i dowiedzieć się z czego tak naprawdę robione są dżemy i powidła, które kupujemy w sklepach. Przy okazji zakupu czosnku, dowiedziałam się jak łatwo odróżnić ten, który sprowadzany jest z Chin, od naszego polskiego ( ten z Chin jest mlecznobiały a nasz polski ma kolor biało-różowy i mocniej się łuszczy).

Kiedy miałam już opuścić bazarek zauważyłam, że na samym jego końcu stoi handlarz staroci. Podejdę. A co mi szkodzi (tra la la la, nie byłabym sobą, gdybym nie podeszła). Można powiedzieć że to była miłość od pierwszego wejrzenia. Szast plast i biorę. Transakcja trwała może minutę: zobaczyłam, zapytałam się o cenę, utargowałam 3zł i już pan pakował mi ją do torby. W sumie lampa, bo to o niej cały czas piszę, kosztowała mnie 32zł. Myślę sobie, jeszcze nie wiem gdzie ją powieszę. Potem, jak ją transportowałam z powrotem do domu, zobaczyłam, że ma jeszcze przyklejoną starą, zakurzoną metkę z nazwą firmy, znajdującą się w tym koszyczku, w którym maskuje się kable na suficie (mam nadzieję, że wiecie o co mi chodzi, bo inaczej jakoś nie potrafię tego nazwać). Patrzę i oczom nie wierzę. Lampę wyprodukowała ta sama firma w której miałam kupić ten zestaw do kuchni za ponad 600zł, o którym wcześniej wspominałam. Zaraz, zaraz. Zaczyna mi cos świtać. Czy to nie ta lampa którą miałam zamówić? Przez cala drogę powrotną biłam się z myślami. Okazało się jednak, że to bardzo podobny model, którego już dzisiaj ta firma nie produkuje. Zmieniła się w zasadzie osłonka na żarówkę. Jestem taka szczęśliwa że udało mi się zaoszczędzić prawie 400zł! Lampa oczywiście trafi do kuchni. Już postanowiłam, że dokupię do niej kinkiet z nowej kolekcji i tym sposobem koszt oświetlenia w kuchni wyniesie mnie 250zł.

Miałam Wam pokazać ją jak już wisi na suficie, niestety drobne problemy techniczne, nie pozwoliły w weekend nam jej zawiesić. Pokazuję więc w stanie spoczynku:

Potrzeba matką wynalazku

2010-09-21T21:04:00.001+02:00

Minęło mi niepostrzeżenie 11 dni urlopu. Poczyniłam dwa milowe kroki w sprawie mieszkania… a mianowicie znalazłam dwie rzeczy od dawna poszukiwane, ale o tym na pewno nie będzie w tym poście, bo to dwie dłuuugie historie zasługujące na oddzielne wpisy. Obiecuję, że będzie tego trochę bo już pracuję nad pięcioma nowymi postami.

W wielkim czerwonym emaliowanym garze duszą się powidła śliwkowe a ja znalazłam chwilkę żeby napisać kilka słów o tym co się ostatnio ze mną działo. Przede wszystkim, pochłonęło mnie przygotowywanie przetworów na zimę. Pierwszy raz w życiu w swojej kuchni robiłam ogórki konserwowe, grzybki marynowane i powidła śliwkowe. Przy okazji robienia tych ostatnich musiałam zainwestować w emaliowany 6 litrowy gar , bo podczas remontu dość brutalnie obeszłam się z garem wykorzystywanym przez mojego dziadka długie lata. Pech! Bardzo tego żałuję. No i oczywiście cyklicznie ranki spędzałam na grzybobraniu. Stąd większość czasu spędzałam poza miastem u rodziców a do domu wracałam tylko na chwilę aby zrobić przetwory, zamrozić lub ususzyć moje zbiory. Właśnie jeśli chodzi o suszenie grzybów, to pojawił się problem gdzie je przechowywać. Na takie rozwiązanie wpadłam:

Po pierwsze, już od jakiegoś czasu stało niewykorzystane metalowe pudełko po ciastkach. Zachowałam je przezornie z tego względu, że często chcemy gościom zapakować jakieś słodkości, które zostały po przyjęciu a zwykle nie ma w co. I to właśnie pudełko najpierw przemalowałam a później ozdobiłam. Teraz wygląda tak:

A oto moje tegoroczne zbiory (żałuję że nie mogę Wam przesłać ich zapachu):

Przy okazji robienia przetworów przypomniałam sobie dwa pomysły na ozdobienie słoików znalezione jakiś czas temu na blogu Melissy. Pierwszy pomysł to ozdobienie nakrętek słoików za pomocą decoupage.

A tak wyglądają moje słoiki. Trzymam w nich płatki owsiane, kasze manną i mąkę kukurydzianą. Na razie nie próbowałam ozdabiać słoików z przetworami ponieważ do słoików trafiają zwykle gorące przetwory a pod wpływem temperatury decoupage może się zniszczyć.

Docelowo chciałabym, żeby napisy były zrobione tym sposobem. Kupiłam juz nawet preparat do matowienia szkła, więc czas się zabrać do roboty.

Sypialnie

2010-09-04T19:21:00.001+02:00

Jak już dziś zgłębiliśmy tajemnice alkowy pewnej wiejskiej posiadłości, tak mnie naszło na pokazanie Wam zdjęć kilku sypialni. Są w różnych stylach a mimo to wszystkie mi się podobają. Dla tych, którzy sobotni poranek spędzili w łóżku a potem trzeba było wrócić do szarej rzeczywistości i posprzątać pościel, nadal aktualne jest marzenie żeby choć raz sypialnia była tak uporządkowana jak na którymś z tych zdjęć.

Sypialnia w stylu folk? Tak to zdjęcie było podpisane. Jedyne pasujące do stylu folk akcenty jakie widzę to wzór na pościeli i porcelanie stojącej na stoliku nocnym. Obiektywnie okiem męża: przyjazny folk. Fajna nazwa na nowy styl, nieprawdaż?

Co najbardziej mi się podoba? Super kolorystyka: wiśniowe zasłony, białe meble, chłodny błękit na ścianach.

Kolejna sypialnia utrzymana w klimacie błękitu nieba. Tym razem ściany mają kolor neutralnej bieli, meble są w kolorze naturalnego drewna. Dominującym elementem jest ogromne lóżko przykryte błękitną kapą, która sprawia, że w sypialni gości a właściwie króluje kolor niebieski. Mocniejszym akcentem są poduszki w intensywnym różowym kolorze, oraz wzorzyste zasłony.

Przy okazji szukania fachowego określenia na ten intensywny różowy kolor poduszek odkryłam, że istniej kolor noszący nazwę: Czerwień Alizarynowa

Teraz czas na niezwykle uporządkowaną sypialnię w kolorze błękitno-szarym z niezwykle istotnymi elementami ciemnego brązu. Zamiast szafek nocnych mamy regały z szufladami. Zamiast obrazu nad łóżkiem powieszono półkę z koszami, które zarówno pełnia funkcje dekoracyjną, ale także niezwykle praktyczną.

Podoba mi sie też kapa która przypomina mi skórę.

W podobnej gamie kolorystycznej, tylko już nieco w bardziej romantycznym charakterze utrzymana jest następna sypialnia.

Znów mamy tu do czynienia z ciemnym drewnem, tym razem połączonym z kolorem jasno szarym i bladym błękitem morskim. Innymi słowy krem, czekolada i błękit morski. Tak sobie uświadomiłam, że może moje dzisiejsze zainteresowanie tym kolorem, spowodowane jest tęsknotą za morzem i odchodzącym latem.

Kolejna sypialnia utrzymana jest w gamie szarości. Fantastycznym elementem dekoracyjnym są duże naklejki ścienne. W tej kompozycji mamy przegląd niemalże wszystkich najpiękniejszych odcieni szarości. Meble idealnie współgrają z szatą kolorystyczna dzięki temu że mają barwę złamanej bieli. Co najbardziej mi się podoba w tym zestawieniu: 1. to że sypialnia pomimo operowania szarościami pozostaje w pastelowym klimacie 2. pomysł z trzema poduszkami, a każda w innym kolorze 3. gdzieniegdzie pojawiające się motywy różu nadające sypialni kobiecy charakter.

Stop. O tym zdjęciu mogłabym się rozpisywać w nieskończoność bo niezmiernie mi się podoba. A teraz czas oddalić się na chwilę w stronę słońca. Oddalić się na chwilę nie tylko kolorystycznie, ale też stylistycznie. Z czym Wam się to kojarzy? Trochę powrót do PRL-u. Styl ten trochę odbiega od moich zainteresowań, gdyż nie bardzo wyobrażam sobie żebym mogła zachwycać się cekinami, neonowymi kolorami itp.

Jednak mimo wszystko podoba mi się: 1. żółty telefon 2. ciemny brąz mebli na żółtym tle tapety, która pomimo że jest typowa dla stylu lat 70 (charakteryzują się one dużymi, optycznymi wzorami oraz powtarzalnymi, kontrastowymi nadrukami) nie jest tak rażąca 3.motyw liści na poduszkach

Co kompletnie mi się nie podoba: 1. zrobienie z ławy przy łóżku szafki na buty 2. zagęszczenie na półce nad łóżkiem

Kiedy dzisiaj zobaczyłam tę sypialnie zaczęła mnie dręczyć myśl że juz gdzieś wiedziałam ten wzór na poduszkach. Wiedziałam że sypialnia utrzymana jest w trendzie powrotu do lat 70-tych, ale ten wzór… i wreszcie po otworzeniu kilkunastu blogów, które ostatnio przeglądałam trafiłam w sedno. Otóż wzór na poduszkach zaprojektowała Orla Kiely - irlandzka projektantka mody mieszkająca w Londynie a napisała o tym ostatnio na swoim blogu Monika.

www.orlakiely.com

I jak wam się podobają propozycje wnętrzarskie inspirowane latami 70-tymi? Są niezwykle barwne. Różowe lata 70? Może tak ale jak dla mnie w większości przypadków do zaakceptowania jedynie przez różowe okulary :)

Spójrzmy na przykład na propozycję poniżej. Dla mnie to porażka dekoratorska. Nie mówię tu o formie bo jest jak najbardziej poprawna, kolory i wzory też mi się podobają, nawet w tym zestawieniu, ale…gdzie jest funkcjonalność? Może już się starzeję, ale nie wyobrażam sobie żeby tak pstrokatą sypialnia mogłaby spełnić swoją podstawową funkcję…zapewnić wypoczynek.

Na uspokojenie po tej ekspansji kolorów, teraz kilka sypialni prostych, białych, rustykalnych.

Proste, niemalże surowe w formie łóżko, białe ściany i elementy drewniane nad łóżkiem zastępujące typowe bele drewniane na suficie. Tak.. brakuje mi jeszcze grubej pierzyny i mogłabym z przyjemnością zakopać się w tym łóżku. Co mi się podoba: 1. uczucie że w tym pomieszczeniu jest świeże, rześkie powietrze 2. przecież na każdym prezentowanym zdjęciu jest czysto, ale to patrząc na to mam nieodparte wrażenie, że ktoś niedawno umył podłogę, efekt osiągnięty niewielką liczbą elementów dekoracyjnych

Sielsko, anielsko, biało, ale…

No właśnie to może od razu przejdźmy do tego co mi sie podoba a co nie. Co mi się podoba: 1. wspaniały wieniec nad łóżkiem i to by było na tyle bo: 1. nie podoba mi sie wielkość wszystkich sprzętów w porównaniu do wielkości pomieszczenia; wygląda jakby sypialnię wsadzić do pokoju metrażu budy dla psa; być może zdjęcie wypacza właściwe proporcje, być może jest to część sypialna zrobiona na antresoli bo jak widać po oknie łóżko jest na jakimś podwyższeniu, ale efekt jaki jest każdy widzi. 2. żyrandol, który jest tak nisko że pewnie utrudnia swobodne wstawanie i może dlatego jest zrobiony z materiału żeby nie zostawiał po sobie ran :)

Dla równowagi następna propozycja to sypialnia z kolei niewielkim łóżkiem. Ale wszystko wedle potrzeb. Fajnie, prosto idealne dla małej księżniczki.

Ostatnia biała sypialnie zachwyciła mnie: 1. trzymaniem się konwencji czyli belami na suficie 2. fantastycznym łóżkiem trochę glamour trochę antyczna miedź. Absolutnie nie podoba mi się: 1. mnogość oświetlenia, poczynając od lampki nocnej o gigantycznej podstawie w porównaniu z maleńkością stolików nocnych a kończąc na zupełnie niepotrzebnych kinkietach 2. kolor lampek nie byłby taki zły ale trochę w innej stylistyce

Na koniec jeszcze kilka typowo kobiecych kompozycji. Co powiecie na lila-róż? W połączeniu z kremem i bielą…czemu nie. Niestety nie do przeforsowania w mieszkaniu dzielonym z facetem. Ładnie, romantycznie.

I coś dla miłośniczek stylu glamour. Miłe w dotyku aksamitne poduszki sprawiają że otoczenie staje się eleganckie i przytulne. Połyskliwa narzuta idealnie wygląda na tle białych ścian. Prosto, elegancko, kobieco. Jak dobrze, że wnętrze nie kapie od blichtru. Wrócę pewnie niedługo do tematu sypialni bo miło mi się je oceniało i podziwiało.c.d.n

Źródło