ConchitaHome

Niespodziewany prezent & szafka

2009-12-15T10:46:00.003+01:00

Na Waszych blogach pełno ślicznych dekoracji świątecznych a u mnie niespodziewane prezenty. Okazało się, że już jakiś czas temu mama mojego męża powiedziała w pracy, że ma synową, która zbiera różne starocie. No i proszę dowiedziałam się o tym dopiero, gdy jedna z koleżanek mamy przyniosła jej coś, co u nich w domu chciano wyrzucić, bo jest za stare. I co się okazało? Że jest to stary młynek. Na razie całość pomalowana niezbyt sprawnie i niezbyt gustownie srebrną farbą. Ale my to zmienimy, nie ma co. Już mnie rączki świerzbią, żeby się za to zabrać. Na razie prezent wygląda tak:

(do góry nogami)

i we właściwej pozycji: Ostatnimi czasy tylko chwalę się tym za co to się nie zabiorę a efektów ukończenia projektów brak. Dlatego teraz pokaże galerię pewnej szafki w łazience. Niedawno pytałam Was jak mają się potoczyć losy szafki w przedpokoju O&T. Oczywiście nie bezinteresownie, bo sama walczyłam z pewnym łazienkowym brzydactwem, ale popatrzcie sami:

Szafkę skonstruował mój dziadek i początkowo była w kolorze kremowym. Na początku lat 90 przy okazji remontu została pomalowana na kolor czarny, przez mojego tatę, który miał wizję łazienki black & white. Dodał do nich te industrialne uchwyty.

I tak szafka czekała w czasie remontu na lepsze czasy. Wiedziałam że chcę żeby została bo przez lata spełniała swoją funkcję, mieszcząc na dole produkty sanitarne, a na górze różne szpargały dla pana “złotej rączki”.

Podczas zbijania tynków:

tutaj (czyli pod szafką) przewidziane jest miejsce na pralkę:

Podczas tynkowania:

Drzwiczki musiały ulec modyfikacji, ponieważ zrobione były z dykty, która przez lata poddawana w mniejszym lub większym stopniu działaniu wody, mocno się uszkodziła. Na zdjęciu powyżej widać już próby usuwania wszelkich elementów z dykty. Poniżej widać efekty pracy glazurnika. Drewniana konstrukcja szafki była dobra i stabilna dlatego została zabudowana glazurą.

A tak wyglądała szafka po tym jak do stelaża (ramki z drewna) przybita została sklejka. Wszystko oczywiście pomalowane na biało.

Stała tak długi czas, po początkowo mieliśmy do niej już tylko doczepić uchwyty. Coś jednak mi w niej nie pasowało. Stwierdziłam że warto by było nadać jej bardziej klasyczny charakter. Dlatego też, przykleiłam do niej listwy i wszystko jeszcze raz pomalowałam na kolor pastelowej orchidei żeby pasowało do drzwi.

Znów “pomysłowy Dobromir” myślał długo aż wreszcie wpadł na pomysł dodania do szafki ornamentów aby nie wyglądała tak pusto. Nie chciałam korzystać z gotowych szablonów więc dwie niedziele pod rząd malowałam ornamenty:

A oto efekt końcowy:

Choruję

2009-11-26T12:17:00.001+01:00

Naprawdę miałam nadzieję że pech remontowy mnie opuścił. Niestety, gdy mam najwięcej do zrobienia dopadła mnie choroba. Paskudne grypsko osłabia mnie tak, że przez ostatnie 3 dni nie miałam nawet siły nic napisać. A post był już prawie gotowy do zamieszczenia. A tak sobie zakładałam że już w grudniu będziemy pracować nad kuchnią i uporamy się z tymi drzwiami. Na razie opóźnienie na całej linii.

Od jakiegoś czasu nie robię nic innego jak malowanie. Maluję i maluję. Najpierw primer Flugera, z jednej strony, z drugiej . Schnie. Szpachluję ubytki. Szpachla schnie. Szlifuję. Maluję z obu stron emulsją Dulux’a do drewna i metalu. Schnie. Druga warstwa. Schnie. Na koniec lakier. Proste. Ale gdy ma się 6 par drzwi to zajęcie bardzo czasochłonne. O framugach już nie wspomnę! Mój mąż mówi: kochanie malowanie to sama przyjemność! Ma rację! Gorsze było to szlifowanie i opalanie. Oj tak. Ale jakoś nie czuję żeby była to przyjemność.

Mała retrospekcja. Nie mogę uwierzyć że to tak długo trwa!

Na samym początku, czyli listopad 2008:

Styczeń 2009 (nowe tynki):

Wszechogarniający bałagan!

Luty 2009, wreszcie coś zaczęło się dziać:

A tak drzwi wyglądały w sierpniu:

No i wreszcie teraz:

No i klamka na żywo:

A tak na marginesie to pierwszy raz choruję w nowym łóżku :)

Dla utrwalenia…

2009-11-29T10:31:00.001+01:00

No tak. Z tego wszystkiego nie pochwaliłam się. Tak, w tym pokoju, gdzie zamontowane są drzwi od miesiąca mieszkamy. Trochę jeszcze wstydzę się robić zdjęć, gdyż jest to nasze jedyne wykończone miejsce i zwozimy tam dosłownie wszystko. Na środku jest łóżko, na razie jeszcze nie obfotografowane bo czekamy jak przyjedzie od rodziców nasza narzuta. Poza tym, jak łatwo sobie wyobrazić łóżko chorującej, wokół niego wszystko jest zgromadzone. Istne centrum wszechświata.

Dla własnego miedzy innymi utrwalania (zawsze będzie wiadomo gdzie szukać) zamieszczam kolor wybrany do sypialni:

Do tego koloru idealnie dopasowały się kontakty z ramkami w kolorze róż piaskowy:

Kolorystyka ścian idealnie dopasowała się do zielonych mebli. No zdecydowałam się i pokażę Wam widok z łóżka:

W sypialni brakuje nam jeszcze karniszy i lampki nocnej. Nad jedną już pracuję. Klosz kupiony za grosze w LM czeka cierpliwie na ozdobienie:

A tak wygląda podstawa po wstępnym malowaniu:

Muszę też pochwalić mojego męża, który tak wspaniale przygotowywał drzwi do pomalowania skrobiąc je z farby i szlifując. Poczuł się trochę pominięty w poprzednim poście.

Losowanie

2009-11-23T19:35:00.001+01:00

Bardzo Wam wszystkim dziękuję za pomoc w rozwiązaniu problemu O&T. Wasze propozycje są tak fajne że nie mogą zdecydować się na jedną. Na razie trwa debata. Jak tylko szafka będzie zrobiona od razu dam znać.

Tak jak zapowiadałam wczoraj odbyło się losowanie. zaopatrzyłam się nawet w nowa maszynę losującą. Oto wynik.

Ushii proszę o kontakt na maila :bobo.lo@wp.pl. Czeka nagroda niespodzianka. :)

Uciążliwa szafka w przedpokoju

2009-11-11T22:38:00.002+01:00

Oto mieszkanie O&T. Nie dawno odbył się tu remont a o trzech miesięcy jest już zamieszkiwane. Mieszkanie utrzymane w ciepłej kolorystyce, gdzie przeważają czekoladowe brązy, pomarańcz, wanilia, cynamon. Nieświadomie właściciele skomponowali meble i dekoracje tak że nadają mieszkaniu charakter egzotyczny – afrykański.

A oto problem O&T. Ponieważ mieszkanko miało być gotowe do zamieszka tuż po ceremonii zaślubin do samego końca trwała walka z czasem, aby nowożeńcy mieli gdzie zamieszkać. Niektóre rzeczy zostawiono na później, w tym nieszczęsny kłopot. Chodzi o szafkę w przedpokoju typową dla starej zabudowy, w której umieszczono liczniki.

Ponieważ właściciele dosyć niedawno pożegnali się z trudami remontu: brudem, bałaganem, itp. za wszelką cenę przy okazji rozwiązywania problemu szafki chcą uniknąć demolowania swojego czyściutkiego mieszkanka.

Co można zrobić z ta szafką?

Pomysł 1.

W pierwszej chwili, gdy O&T zapytali mnie o tą szafkę, pomyślałam żeby wymienić drzwiczki na coś w stylu matowego szkła. Ale gdzie znaleźć takie drzwiczki? Jakie byłyby koszty ich wymiany? Czy stal i szkło pasowałoby do ciepłych afrykańskich plaży, urokliwych zachodów słońca?

Pomysł pierwszy ODRZUCONY!

Pomysł 2.

Tapeta. Ostatnio coraz bardziej popularna. Zaletą tego pomysłu jest to, że można szafkę odnowić a jednocześnie uniknąć uciążliwego zdzierania farby. A przynajmniej dokładnego. Jedynie trzeba się pozbyć wszelkich wypukłości. Trzeba wziąć wiertarkę, zamocować na niej tarczę szlifierską (notabene ostatnio najczęściej wykorzystywane narzędzie w domu), kupić kilka tarcz o różnych grubościach i porostu tam, gdzie jest to konieczne wyrównać wypukłości. Potem juz wystarczy umiejętnie położyć tapetę. Niedługo będę obserwować jak tapety w pokoju będzie kładła moja mama i zobaczymy czy jest to tak łatwe.

Źródło: “Mój piękny dom ” nr 05/2009

Oczywiście pozostaje wybór odpowiednich tapet. W przypadku O&T wypada, aby konsekwentnie trzymać się brązów i beży.

Dziury, które widzimy w pierwszych drzwiczkach przed położeniem tapet trzeba by zaszpachlować np.: szpachlą do drewna.

Pomysł 3.

Zegar. Ten pomysł przypomniał mi się, kiedy zobaczyłam w mieszkaniu O&T ten oto zegar.

W jednym z czasopism wnętrzarskich pokazane było jak przerobić szafkę np. na szczotki na zegar. Wygląd samej szafki diametralnie się różni: ta przedstawiona na przykładzie jest dłuższa i składa się zaledwie z pary drzwiczek, ale dobrze obrazuje ile można zdziałać za pomocą zwykłych listew dostępnych w supermarketach.

Źródło: “Mój piękny dom” nr 07/08/2009

Zdaję sobie sprawę że ten styl też nie bardzo pasuje do tego mieszkania i do tej szafki. Zanim jednak przejdę do propozycji która mi osobiście bardzo odpowiada pokażę jeszcze to, co znalazłam na jednym z for internetowych.

Oto zdjęcie sprzed remontu mieszkania. Jak widać właściciele niemal w tym samym miejscu w przedpokoju mają szafkę na liczniki.

Nie jest to właściwe żaden pomysł. To rozwiązanie najbardziej konwencjonalne. Tak właśnie wyglądałaby ta szafka, gdyby to zlecić fachowcom. Nawet drzwi podobne, tylko kolorystyka ścian różna.

Pomysł 4.

Fototapeta. To pomysł podpatrzony dosyć niedawno w “Mój piękny dom”. Właścicielka mieszkania boryka się niemal z tym samym problemem co O&T, niemal bo ona ma gorzej. W jej szafce brakuje drzwiczek, które można by przerobić, ona musi je stworzyć sama.

Źródło: “M jak mieszkanie” nr 09/2009

Montuje drzwiczki i decyduje się na naklejenie na nich fototapety. Wygląda to bardzo fajnie bo juz od przedpokoju widać kto zamieszkuje te mieszkanie. Nadaje mu niepowtarzalny, indywidualny charakter.

A jak można to zastosować w mieszkaniu O&T? Przede wszystkim obrzeża szafki pomalować na kolor ciemny brąz (najlepiej zbliżony do mebli w sypialni). Na drzwiach szafki (które wcześniej zostały wyrównane za pomocą tarczy zamocowanej na wiertarce) nakleić fototapetę.

Aby nawiązać do klimatu mieszkania może ona prezentować zdjęcia z Afryki. Najlepiej w ciepłej kolorystyce jak te poniżej:

Jeśli motywów afrykańskich jest w mieszkaniu już dość można się pokusić o fototapetę bardziej osobistą. Pomyślałam, aby na szafce umieścić zdjęcia właścicieli przedstawiające jakaś opowieść. Aby zdjęcia wkomponowały się ładnie w kolorystykę mieszkania powinny być w sepii.

I co o tym sądzicie? Może macie jakieś pomysły? Jaka propozycja jest najbardziej odpowiednia dla O&T?

Bardzo liczę na waszą pomoc, opinie i pomysły. Dlatego też, wśród osób, które skomentują tego posta zostanie rozlosowana nagroda niespodzianka (losowanie 22.11).

Gorąco zapraszam do komentowania.

Platery, srebra…niepowtarzalne sztućce...

2009-10-11T19:20:00.004+02:00

Jakiś czas temu moja mama podczas jednej z uroczystości rodzinnych dostrzegła na stole babci łyżkę, która bardzo jej się spodobała. Nie była to łyżka od żadnego kompletu po prostu dziadek jak jeszcze żył znosił do domu (jak to określiła babcia) różne szpargały, w tym różne sztućce. Babcia, osoba praktyczna, docenić piękna tych łyżek nie potrafiła, więc moja mama „zapolowała” i tak stała się właścicielką sporej kolekcji pojedynczych łyżek, widelców, łyżeczek. Pozazdrościłam jej ogromnie, gdy podczas zwykłego obiadu zaczęła korzystać ze „swoich” sztućców, podczas gdy ja musiałam zadowolić się prostymi, nic niewyróżniającymi się blaszakami. Przy najbliższej okazji też zapolowałam, ale mama spryciara nie zostawiła prawie nic wartościowego. Musiałam obrać inną drogę. Wybrałam się na targ staroci. Tutaj przepych był ogromny. Wiele stanowisk wręcz uginało się pod platerowanymi, posrebrzanymi, srebrnymi sztućcami. Czułam się bardzo zagubiona, bo kupujący, znający się na rzeczy podchodzili i pytali po prostu: Jest Norblin? I od razu było wiadomo, o co im chodzi i byli w stanie zapłacić za nie nawet wygórowaną cenę. Ja nie miałam o tym pojęcia. Skończyło się na tym, że znalazłam stoisko gdzie można było kupić leżące w misce, sztućce zniszczone, sprowadzone ze skupu złomu, w opłakanym stanie. Tam wygrzebałam kilka okazów, które potem w domu starannie oczyściłam. Przyznam się szczerze, że sama możliwość grzebania w misce i fakt, że coś wyszperałam a nie kupiłam gotowe, wyeksponowane wyczyszczone sprawiło mi dużo radości.

W sierpniowym amerykańskim wydaniu Country Living znalazłam artykuł o historycznych amerykańskich sztućcach. Postanowiłam dowiedzieć się czegoś o naszych wyrobach platerowanych.

Po pierwsze Fraget.

„Fabryka wyrobów platerowanych srebrem i złotem Józefa Frageta przy Elektoralnej 753 poleca się wyrobami platerowanymi znanymi od kilku lat powszechnie ze swojej dobroci, trwałości i wykwintności, odznaczających się wybornym gustem, pięknością i świetnością kształtów oraz dostępną ceną…" - to reklama z 1846 roku zamieszczona w prasie przez Fabrykę Wyrobów Platerowanych J. Frageta - jeden z dwóch polskich znanych zakładów.

Firma została założona w 1824 roku przez przybyłego z Francji przedsiębiorcę Alfons Fraget. Natomiast potęgę firmy stworzył brat Alfonsa – Józef, który trzy lata później dołączył do zarządu. W 1961 roku z połączenia tych dwóch uznanych firm - zakładów Józefa Frageta i braci Henneberg - powstała Warszawska Fabryka Platerów HEFRA S.A

źródło: http://www.hefra.pl/hefra_historia.php

Istnieje kilka bardzo znanych dawnych wzorów sztućców Fraget: romański, wschodni, francuski, księstwo warszawskie, empire, secesyjny tzw. "irysowy", barokowy. Oto niektóre z nich:

Są one warte swojej ceny. Niedawno na aukcjach Allegro widziałam jak komplet nóż, widelec ze wzorem irysowym kosztowały ponad 400zł! (i cieszyły się zainteresowaniem!)

Historia platerowania sięga połowy XVII, kiedy to angielski rzemieślnik T. Boulsover z wytwórni J. Hancock'a, przypadkowo odkrył, że w odpowiednio wysokiej temperaturze z blachy miedzianej i srebrnej można wytworzyć stop do produkcji przedmiotów przypominających przedmioty złotnicze. Obniżenie kosztów produkcji, skutkowało obniżeniem cen detalicznych. Wyroby stawały się dostępne dla szerokiej rzeszy odbiorców.

Po drugie Norblin

Historia marki Norblin rozpoczyna się w 1774r, kiedy to do Warszawy przyjechał utalentowany malarz i rysownik – Jean – Pierre Norblin de la Gourdaine. Ze związku z Marią z Tokarskich urodził się Aleksander Jan Norblin i to właśnie on w 1820r założył zakład brązowniczy "Norblin i Spółka". Wcześniej jeszcze odebrał solidne wykształcenie z akademii Sztuk Pięknych w Paryżu, po której od razu znalazł pracę w Warszawie zatrudniony przez Komisję Rządową Spraw Wewnętrznych Królestwa Polskiego. W rozbudowującej się Warszawie było dużo zapotrzebowanie na wykonane z brązu detale architektoniczne dla gmachów rządowych. I dzięki temu, że władze chciały się uniezależnić od sprowadzanych z Francji detali i otworzyć rodzimą produkcję, wparły finansowo Aleksandra i mógł on otworzyć swój własny zakład, który początkowo mieścił się przy ul. Długiej; w 1823 r. został przeniesiony na Krakowskie Przedmieście, aby w 1834r trafić na ul: Chłodną. W tym samym roku firma została przekształcona w fabrykę Wyrobów Platerowanych „W.Norblin i W.Meylert”, kiedy to Meylert z czeladnika stał się współwłaścicielem, dzięki wprowadzeni udo produkcji pokrywania wyrobów metodą galwaniczną.

W 1882 r. Ludwik Norblin wykupił wytwórnię platerów Braci Buch w Warszawie, przy ul. Żelaznej 17 (późniejszy nr 51), wraz z prawem używania znaku firmowego i wyłącznością na produkcję platerów. Firma "Bracia Buch" była kontynuatorką istniejącej w Warszawie od 1830 r. fabryki wyrobów z nowego srebra Gustawa Hennigera.

Ciekawą historię fabryki Norblina można znaleźć : http://enorblin.pl/swf/Core/eNorblin.html

Po trzecie Plewkiewicz

Działająca od 1886 r. firma R. Plewkiewicz była filią niemieckich zakładów Württembergische Metallwarenfabrik (WMF), która dopiero w 1889 roku podjęła samodzielną produkcję sztućców. Wcześniej fabryka jedynie wykańczała w swoich warsztatach półprodukty, co było bardzo powszechne wśród producentów platerów. Potentatami w produkcji półfabrykatów sztućców, dosłownie zalewającymi swym towarem całą Europę byli: Bruckmann&Söhne z Heilbronn, Wellner z Saksoni, A.Krupp-Berndorf koło Wiednia oraz Christofle & Cie z Paryża.

Karnisze..

2009-10-25T22:07:00.005+01:00

Dzięki wygranej w konkursie Ikei w moim domu pojawił się nowy materac. Tym szczęśliwcem SULTAN FÅVANG. Oczywiście dodatkowo w Ikei wpadły mi w oko dwie białe osłonki na doniczki, które również zabrałam ze sobą do domu. Pomijając fakt że sobotnie zakupy nie należą do przyjemności, bo człowiek musi snuć się za pielgrzymką zwiedzających, to wróciłam z nich bardzo zadowolona.

Tematem postu są jednak karnisze i to one ostatnio spędzają mi sen z powiek. Nasza sypialnia nabiera kształtów: jest łóżko, komoda, kredens … lada chwila będzie szafa a okna jak były “łyse” (bez firanek, zasłon) tak są nadal.

Pozwolę sobie na malutką dygresje dotyczącą listew przypodłogowych. Zaczytana w poście zamieszczonym przez byziak postanowiłam dopisać słówko. Niedawno w naszym domu pojawiły się listwy przypodłogowe. Musze przyznać że wyjątkowo mozolnie wybierane. Tak się wydaje że to niewielki wydatek, ponieważ sama jedna listwa jest w okolicach min 10 zł (oczywiście za metr) ale wybierając listwy do całego mieszkania trzeba się liczyć z wydatkiem idącym już w setkach złotych. My również marzyliśmy o wysokich białych listwach niestety rzeczywistość szybko zweryfikowała nasze marzenia. Po starych listwach przy ścianach zostały takie szpary że potrzebowaliśmy listew szerokich. A byliśmy już blisko zakupu podpatrzonych u Sylwii listew, tyle że jej mądra rada oraz ich szerokość spowodowała że z nich zrezygnowaliśmy. Tak więc po przejściach w naszym domu zamontowaliśmy tradycyjne listwy dębowe.

Wracając do karniszy, to moi mężczyźni uważają że to nieważny element wyposażenia wnętrza: “ na to i tak nikt nie zwraca uwagi”. Zapytali mnie czy pamiętam jakie karnisze są u babci. Odpowiedziałam że nie. A oni: no właśnie! Weź zawieś sobie kawałek metalowej rury i tak będzie dobrze. Ale takie wypowiedzi pojawiają się zawsze kiedy mój mąż z moim tatą dywagują na temat urządzania naszego mieszkania.

Postanowiłam wyszperać w Internecie zdjęcia różnych wnętrz i zwrócić w nich uwagę na karnisze. Czy rzeczywiście nie mają żadnego wpływu na nasze wnętrze?

Najpierw kilka zdjęć i propozycji karniszy zaproponowanych przez Lucyina’e Moodie:

Źródło: www.lucyina.com

Źródło: www.countryliving.com

A oto fajna propozycja nie tylko dla dzieci:

Na jednej ze stron znalazłam propozycję jednej z producentek karniszy. Tak sobie pomyślałam że właściwie można by coś takiego zrobić korzystając z gotowych elementów z supermarketu i końcówek wykorzystywanych do wszelkich bram i ogrodzeń.

Źródło

Nie zdecyduję się na to jednak bo mam już upatrzone niedrogie karnisze.

Źródło

Źródło: Paul Ryan-Goff

A oto propozycja Buckingham zaproponowana przez istniejącą od 1907 roku firmę KIRSCH COMPANY.

c.d.n…

Klamki

2009-11-06T22:41:00.003+01:00

Wszystko zaczęło się od artykułu znalezionego w “Ładny dom” nr 01/2008. Wtedy jeszcze mgliście wyobrażałam sobie jak powinien wyglądać mój dom, oraz jakie powinny być w nim klamki. Założenie było proste: chciałam odtworzyć te, które zostały ukradzione z mieszkania podczas generalnego remontu w latach 60 – tych. Z tamtych czasów w mieszkaniu ostały się zaledwie trzy mosiężne klamki (jedna w oknie, jedna przy drzwiach wewnętrznych a jedna przy wejściowych). W pozostałych drzwiach klamki wyglądały mniej więcej tak:

Wiedziałam już, czego chcę. Przy okazji (jak już wreszcie będą zamocowane na odremontowanych drzwiach) pokażę ocalałe klamki. Zrealizowanie marzenia okazało się trudniejsze niż przypuszczałam, bowiem oferta sklepów z klamkami mosiężnymi retro mówiła wyraźnie: “Nie stać cię na to!”. I wtedy właśnie znalazłam “Ładny dom” nr 01/2008 zestawienie różnych klamek, gdzie moją uwagę zwróciła firma Klamber.

Zapamiętałam ich ofertę i kiedy przyszła pora na kupno klamek pojechałam do znalezionej na stronie internetowej siedziby firmy. Okazało się że Klamber to firma rodzinna mieszcząca się w warsztacie na posesji właścicieli – pani Beaty i pana Roberta Jesiotr. Państwo Jesiotr mają stałą ofertę, ale można u nich zamówić wyroby na specjalne zamówienie. Dowiedziałam się o tym kiedy miałam w planach wymianę nóg u wanny na mosiężne, zdobione i pytałam czy byliby w stanie coś takiego wykonać. Termin realizacji byłby dłuższy, ale z zamówieniem czegoś takiego nie byłoby problemu. Miałam tylko dostarczyć zdjęcie lub rysunek jak to ma wyglądać. Ja zamówiłam klamki noszące nazwę warszawskich :)

Zamówione klamki dostałam po dwóch dniach (dostarczone do domu bo pan właściciel wybierał się akurat do Warszawy) a za jedną zapłaciłam zaledwie 40 zł (taniej niż podawał “Ładny dom”). Tego typu klamki w supermarketach można kupić za minimum 150 zł.

Następnym zamówieniem realizowanym przez Klamber było wykonanie klamek okiennych do całego mieszkania. Przy okazji mojej wizyty w warsztacie podziwiałam klamki jakie wykonywano na specjalne zamówienie kontrahentów z USA. Wyglądały jak z domu Carringtonów z Dynastii.

Oto moje klamki okienne:

Obecnie czekam na zamówione przeze mnie elementy do zlewu, umywalek i wanny. Niedawno w mieszkaniu pojawiły się baterie. Bardzo mi się podobają, ale cały efekt psują chromowane korki - odpływy:

Jeśli ktoś ma jakiekolwiek trudności ze zrozumieniem mojego wywodu to korkiem - odpływem nazywam ta metalową cześć zaznaczoną strzałką. Powiedziałam NIE! Niestety nigdzie nie znalazłam firmy produkującej mosiężne korki. Jedyne jakie się pojawiały to z technologią Click-Clack, ale te z kolei zupełnie nie pasowałyby do moich baterii. Byłam mocno zdeterminowana, gdyż cały czas pamiętałam te oryginalne korki - odpływy od naszej wanny, które 1,5 roku temu, podczas remontu sieci hydraulicznej zostały wymienione (bez mojej wiedzy) na paskudne blaszaki. Najbardziej żal mi było odpływu (elementu mieszczącego sie na boku wanny służącego jako zabezpieczenie przed przelaniem się wody), który przy okazji był elementem zdobiącym. Nie mogłam patrzeć na wannę retro z czymś tak paskudnym. W jednym z supermarketów budowlanych widziałam wannę całą z miedzi za ponad 9000zł, która też odpływy miała z chromu. Może komuś się to podoba, ale na pewno nie mnie. Czemu na rynku nie ma producenta typowych ozdobnych odpływów – korków. Przecież diabeł tkwi w szczegółach. Taki chrom może popsuć cały efekt. Czekam z niecierpliwością na dostawę i zobaczymy co z tego wyjdzie bo odpływ (ten z boku wanny) narysowałam od ręki (z pamięci) i jestem ciekawa czy udało mi sie przekazać o co mi chodzi. Efekty oczywiście pokażę. Przepraszam za ubogie słownictwo (odpływy, korki itp.), ale naprawdę nie wiem jak fachowo nazywają się te elementy.

Wykańczamy

2009-09-13T19:04:00.004+02:00

Pokazywałam już świeżo położoną glazurę w łazience, ale była bez fugi. Teraz przyszedł czas na fugi. Niestety po naszym glazurniku zostało sporo roboty. Wczoraj myliśmy płytki. Wreszcie okazało się jak to wszystko do siebie będzie pasować. Efekt jest niesamowity, szczególnie gdy robi się za oknem ciemno a w łazience pali się światło. Wtedy wydaje się jakby łazienka oświetlona była jarzeniówką.

W wolnej chwili zajęliśmy się planowaniem, ustawianiem… Oto wstępny plan:

Mamy niciak zastępujący szafkę pod umywalkę. Jeszcze nie do końca odświeżoną wannę. Ciągle wpadają nam do głowy nowe pomysły na najlepsze zagospodarowanie łazienki. Kilka rzeczy już wybraliśmy, między innymi ławeczkę Hemnes. Bedzie się ona idealnie wpasowywać we wnękę po lewej stronie drzwi.

Będzie się idealnie sprawdzać w łazience bo ma bardzo praktyczny schowek.

Dzięki kremowi do wyrobów kowalstwa artystycznego, w krótką chwile nogi od wanny zmieniły się nie do poznania. Wanna żeliwna została wyczyszczona z rdzy, zaszpachlowana masą z włókna szklanego a następnie pomalowana. Niedługo zobaczycie efekty.

Dylematy

2009-10-03T19:50:00.004+02:00

Podłoga wyszła zaskakująca. Nie miałam pojęcia jak to będzie wyglądać i muszę przyznać, że się tego nie spodziewałam. Myślałam, że po wycyklinowaniu będzie ona w jednolitym kolorze a tu wyszła różnobarwna. W jednych miejscach ciemna a w innych zeszlifowana niemal do białości. Jednym słowem jest plamista. Nie wiem czy właśnie taki powinien być efekt, czy to błąd fachowców wynikający z chęci zaoszczędzenia sobie czasu. Ni mniej ni więcej muszę się do niej przyzwyczaić i myślę, że nie będzie to takie trudne, bo na mój gust jest to podłoga z charakterem. Jedyny mankament to widoczna różnica w kolorze w podłodze nowej i tej starej.

Dylematy mam natomiast z drzwiami wejściowymi. Zbliża się moment, kiedy będzie trzeba wymienić drzwi albo zamki. W mieszkaniu po woli gromadzimy meble do skręcania i cały dobytek. Natomiast klucze do mieszkania podczas całego remontu przechodziły z rąk do rąk. Mieli je tynkarze, hydraulicy, elektrycy, gazownicy, cykliniarze, glazurnik itp. Jednym słowem prawie wszyscy. Trzeba zabezpieczyć mieszkanie na wszelki wypadek gdyby któryś z tych panów postanowił sobie zatrzymać nasze klucze na dłużej. Dylemat polega na tym, że nie wiem czy chce te drzwi wymienić czy odrestaurować. Oto drzwi, które posiadamy a tu drzwi sąsiadów, czyli efekt, jaki można osiągnąć, jeśli pod warstwa farby znajdują się drzwi w dobrym stanie. Marzę żeby wyglądały tak jak u sąsiadów, oraz żeby były zabezpieczone jakoś. Na pewno trzeba będzie kupić nowy zamek oraz rozpatrzeć się za firmami, które zajmują się nie tylko sprzedażą drzwi, ale także dozbrajaniem (czy jak to się nazywa). Podpatrzyłam, że niektórzy mają jakieś takie stalowe zawiasy.

Czy ktoś może mi doradzić coś w tej sprawie? Czy są firmy, które potrafią zabezpieczyć jakoś?

Ps. Moich drogich sąsiadów, których drzwiom pozwoliłam sobie zrobić zdjęcie przepraszam, jeśli by poczuli się urażeni. Zachwyt nad Państwa drzwiami wyraziłam już wcześniej i uważam, że tą ciężką pracę, którą włożyliście żeby nadać im taki efekt warto uwiecznić. Jeszcze raz dziękuję za zdradzenie środka, który nadał im tak fantastyczny kolor. Pozdrawiam